Oyunbaz

Babasını platonik seven takıntılı bir kadının henüz yeni doğmuş ağabeyini kaçırması ile kaderin oynuna kapılan bir kız... Ağabeyini bulmak için takıntılı aşığın ikiz kız kardeşine yakın olan bir oyunbaz... Perdeler açılır ve oyun başlar. Peki ya perdenin ardındaki sırlar? Ya bu sırlar kaderin asıl oyunuysa? Ya oyunun sonunda dengeler değişir ve oyun tersine dönerse? Peki ya bu tehlikeli oyunda bedeninizi kontrol eden ipleri elimizden kaçırsak? O zaman bir kukla gibi bizi bekleyen meçhul sona mı oynamalıyız yoksa iplerimizi kesip kaçıp kurtarmalı mıyız benliğimizi? Peki ya bu oyunbaz dünyaya aşk bulaşırsa? Peki ya benliğimizi de sonsuza kadar kaybedersek? Peki ya iplerimizi tutan kişi bir uçurumun dibinde keserse iplerimizi? O zaman kader yine de kurtarır mı bizi? 🎭 "Gözlerin," diye fısıldadım gözlerine bakarak. "Orman gibi, sevgilim." dedim. İç çekip yanağımda gezinen ellerinin üzerine elimi koyup orada sabitledim. "Hem nefes kaynağım iken hem de nefesimin durma sebebi, o yeşil harelerin." Diğer elimi onun sol yanağına sabitlediğim zaman bakışlarında ki yoğunlukta kayboldum adeta. "Sözlerin," dedi aynı benim gibi fısıldayarak. "Şiir gibi sevdiğim." dedi ve aynı benim yaptığım gibi iç çekti. Bir elini yanağında ki elimin üzerine koyarken son bitirici sözü de söyleyip kapanış onuruna sahip olan bir ses tonu ile konuştu. "Lakin, hakkını yemeyelim; benimkilerden eksik kalır yanı yok gözlerinin."