Saat epey geç olmuştu. Sokak lambaları ışıl ışıl yanarken evlerin perdeleri çekilmiş, insanlar derin bir uykuya dalmıştı. Tabi herkes uyudu diye bir tabir yok değil mi? Uyanıklardan bahsederken Batu ve Efe de uyanıktı ama bu sefer her zamanki gibi şakalaşmak yerine birbirlerine bağırıyorlardı.
"Ne demek bilmiyorum!?" Diye bağırdı Batu, Efe kafasını diz üstü bilgisayardan kaldırıp "Bilmiyorum kelimesini anlamayacak kadar salak mısın?" Diye sordu, Efe ciddi bir şekilde konuşurken Batu sinirliydi. Ortam fazlası ile gergindi.
Batu sinirle bir oyana bi bu yana geziyordu. "Efe uyarıyorum seni!" Diye bağıran Batu'nun üzerine Efe ayağa kalktı. "Neyi uyarıyorsun oğlum sen?" Dedi Efe, Batu Efe'yi itip "Mal mal işler yapma!" Diye bağırdı. Efe sinirle Batu'yu itti. Aralarındaki gerginlik git gide büyüyordu. "Batu abartma!" Diye bağırdı Efe. İkisi de birbirlerine düşmanmış gibi bakıyorlardı.
"Ya şimdi açıklarsın ya da ben burayı başına yıkarım Efe!" Diye bağırdı Batu ardından sinirle eline gelen ilk vazoyu yere attı. "Mal mısın lan sen?" Dedi Efe şaşkınlıkla bi vazoya bi Batu'ya bakarak. Koltuğa oturdu. Efe bi an ne yapacağını bilemedi öylece kalakaldı. "Efe!" Diye bağırdı Batu ardından masada duran bir bardağı yere attı. Bardağın camı Efe'nin gözünün altına geldi. Efe refleks ile gözünü tuttu.
Batu sinirle arkasını dönmüş küfür ederken Efe'ye baktı. Efe'nin eliyle gözünü tuttuğunu görünce sinirli hali yerine endişeli bir hali geldi. "Efe iyi misin?" Diye sordu, Batu Efe'nin yanına oturup Efe'nin elini yüzünden çekti. "En iyi arkadaşımmışsın gibi davranma." Diye mırıldandı Efe, Batu afallayıp "Saçmalama ben en yakınınım." Dedi, Efe elini yüzünden çekip kaşlarını çatarak Batu'ya baktı. "İki saattir ağzıma sıçıyorsun sence yakın arkadaşlar böyle mi yapar?" Diye sordu, Efe ayağa kalkıp Batu'ye baktı.
"Bana 'Sana acıdığım için yanındayım.' dedin Batu!" Diye bağırdı, Batu ayağa kalkıp Efe'ye baktı. "Ben sinirle söyledim." Diye kendini savundu ama nafile. "Hayatımdan siktir git!" Diye bağırdı Efe, Batu kaşlarını yukarı kaldırıp 'Ciddi mi' diye baktı ama Efe bu sefer sakince konuştu.
"Yanımda ölsen umurumda olmazsın. Hayatımdan çık."
Efe'nin dediği cümlenin ardından Batu bir şey demeden evden çıktı. Efe ise arkasından baktı. Bunca zaman en yakın arkadaşı olarak bildiği Batu'yla ilk defa kavga etmişti. Nefesi kesilince koltuğa oturdu. Gözünü kapatıp derin bir nefes alıp verdi. Batu ise çoktan evden çıkmış biraz ilerideki bankta tek başına oturuyordu. İkisi için de hayat durmuş gibiydi. Birbirlerinin olmayan kardeşleri gibilerdi.
Efe ayağa kalkıp önünde duran aynaya baktı. Gözleri kızarmıştı. Aynanın yanında duran resime kaydı gözü. Batu o resmi Efe'ye hediye ederken "Belki ailemden değilsin ama tek başına ailem gibisin." Demişti. Efe eline resmi alıp evden çıktı. Batu ise banktan kalkmış karşıya geçmek için arabaların durmasını bekliyordu. Efe Batu'yu görünce yavaş adımlarla ilerledi. Batu arabaların durmayacağını anlayınca sinirle yola atladı. İlk şeridi geçti ama ikinci şeritte beyaz bir araba Batu'ya çarptı.
Efe görür görmez "Batu!" Diye bağırarak yanına koştu. Çarpan arabadaki adam da inip ambulansı aradı. Efe Batu'nun yanına gidince yere oturdu. "Batu?" Diye seslendi ama Batu cevap veremeyecek bir haldeydi.
"Batu lütfen aç gözünü."
