Neşe omuzundaki çantasını çekiştirerek sınıfa girdi. Kendi sırasına geçip otururken kulağına gelen kıkırtıları umursamadı. Onlara karşı hissettiği tek duygu nefretti.
Dersinin başlamasına henüz on dakika vardı. Dışarı çıkmayı düşündü ama sonra havanın soğuk olduğu aklına gelince en iyisi sınıfta kalmak diye düşündü. Çantasından edebiyat kitabını çıkarıp en son işledikleri konuyu açtı. Konuyu tekrar ederken aklına Atlas gelmişti ve o gün okuduğu şiir. Günden güne farklı bir yönünü öğreniyordu Atlas'ın. Matematiği bu kadar iyi olduğu için edebiyatla ilgileneceğini düşünmemişti. Okuduğu şiirin mısraları hâlâ aklındaydı, ve şiir okumak sesine çok yakışmıştı.
"Yaa aşkım çok tatlısın!"
Neşe duyduğu cırtlak sesle yüzünü buruşturdu. Şimdiye kadar defalarca kez dertleştiği ve en yakın arkadaşı olan Derya'nın sesi onun için artık katlanılamaz bir detaydı.
"Sen daha tatlısın bebeğim."
Neşe kusmamak için kendini zor tutuyordu. Kısa bir an gözleri kaydı o tarafa doğru. Sonra anında önüne dönmüştü bakışları. Ben bunu mu sevdim cidden diye düşündü. Çok şükür diye geçirdi içinden. Yol yakınken yanlış yoldan dönmüştü.
Daha fazla bu diyaloğa maruz kalmamak için kulaklıklarını taktı. En son oluşturduğu çalma listesini açıp mesajlara girdi.
Neşe: Atlas
Atlas: Efendim?
Anında mesajına aldığı cevapla gülümsedi Neşe. Ne zaman yazsa Atlas hemen cevap veriyordu ve bu çok hoşuna gidiyordu. Çünkü bir mesaj yazıp dakikalarca cevap beklemek gerçekten sinir bozucuydu.
Neşe: Allah senden razı olsun
Atlas: Amin amin de hayırdır :)
Neşe birkaç sıra önünde çaprazında oturan kişilere baktı ve gözlerini devirerek Atlas'a cevap yazdı.
Neşe: Nasıl bir hatadan kurtarmışsın beni
Neşe: İyi ki senin tavsiyeni dinlemişim ve yol yakınken kurtulmuşum
Atlas: En son senin yüzünden rezil oldum diye yakınıyordun oysa.
Neşe: Ayy özür dilerim Atlas
Neşe: Senin sayende demem gerekiyormuş
Atlas: Ne demek rica ederim :)
Atlas: Her zaman.
Atlas: Yalnız sen hani unutmuştun bu meseleyi
Atlas: Nereden çıktı şimdi?
Neşe: İzin vermiyorlar ki unutayım
Neşe: Ayni sınıftayız bu oksijen israfı yapan canlılarla
Neşe: Tam da gözlerimin önündeler yani haftanın beş günü
Atlas: Kötüymüş.
Neşe: Aman boş ver. Alışacağım, sadece gördükçe sinirlerim bozuluyor azıcık
Neşe: Böyle saçlarından tutup sürüklemek isteyecek kadar
Atlas: Azıcıkmış cidden :)
Atlas: İçindeki vahşi kızla ilk defa karşılaşıyorum :)
Neşe: Normal tabi her zaman ortaya çıkmaz o
Neşe: Ama işte benim de damarıma basmayacaklar
Atlas: Onu anladım :)
Öğretmenin sınıfa girmesiyle Neşe telefonunu kapatmak zorunda kalmıştı. Oysaki kendini çok iyi hissediyordu, Atlas'la mesajlaşmak ona iyi geliyordu.
Bütün dersler bittiğinde Neşe de bittiğini hissediyordu. Bugün hep zor konular işlenmişti. Sabırsızlıkla çantasını koluna takıp sınıftan çıktı. Bir an önce eve gidip dinlenmek istediği için hızlı adımlarla ilerliyordu. Okuldan çıkmış ve biraz da uzaklaşmıştı.
"Pişt!"
Duyduğu sesi umursamayıp yoluna devam etti.
"Sana diyorum!"
Bu defa işittiği ses oldukça tanıdıktı. Artık duyduğunda tiksindiği o cırtlak ses tonuydu bu. Adımlarını durdurup yavaşça arkasına baktı. Derya hanım sevgilisiyle el ele bir şekilde bana bakıyordu.
Cidden arsızdı bu kız.
Bir zamanlar sevdiğimi sandığım adamdan bakışlarımı çekip beni kandıran eski arkadaşıma çevirdim. Alayla bakıyordu.
"Ay böyle senin sevdiğin adamla el ele karşına geldim ama üzülmedin değil mi?!"dedi alayla Derya. Suratında sinsi bir sırıtış vardı. Suratında olmasa ne olurdu? Sinsilik ruhuna işlemişti.
Neşe damarlarında yükselen öfkeyi hissediyordu. Yumruk şeklini alan ellerini yerinde tutabilmek için üstün bir çaba sarf etti.
"Üzülürsen de üzül ayrıca, banane. Sen ve aptal sevgin umurumuzda bile değil. Değil mi aşkım?!"
Derya yüzünü yanındaki adama çevirmiş beklentiyle bakarken bir anda karşısında hızla ona gelen kızı fark edince ne yapacağını şaşırmıştı. Neşe ise kendini daha fazla tutamamıştı. Belki de tutmak istememişti.
Artık Derya da Neşe'nin içindeki vahşi kızla tanışmıştı.
