Araba şehirden uzaklaştıkça yollar boşaldı. Sokak lambaları seyrekleşti, binalar azaldı. Ankara gecesi insanı küçük hissettiren türden.
Arka koltukta Eflin başını omzuma yaslamış uyuyor. Nefesi düzenli. Az önceki panik hâlinden eser yok.
Bora hâlâ buna takılmış durumda:
“Gerçekten uyudu mu bu?”
Alp kısa cevap verdi:
“Evet.”
“Nasıl ya? Biz olsak üç gün uyuyamayız.”
“Biz normal değiliz.”
Bora sustu. Bu nadir bir olay.
Emir aynadan baktı:
“Yaklaşıyoruz.”
Ben dışarıyı izliyordum. Yol tanıdık. Eski bir ev. Şehirden biraz uzak, fazla dikkat çekmeyen.
Eflin hafif kıpırdandı. Gözlerini araladı. Nerede olduğunu anlamaya çalışıyor.
Sonra fark etti.Başını hızlıca çekti.Bir saniyelik donukluk.
Sonra:
“Ben… uyudum mu?”
Bora hemen atladı:
“Evet. Hem de bayağı kaliteli.”
Eflin bana bakmadı bile. Direkt camdan dışarı döndü.
“Harika.”
Ses tonunda utanç ve sinir karışımı vardı.
Araba yavaşladı.
Evin önüne geldik.Emir motoru kapattı.
Sessizlik.Kimse hemen inmedi.Eflin etrafa baktı.
“Burası neresi?”
Bora:
“Tatil köyü.”
Alp:
“Değil.”
Eflin sinirli:
“Benimle dalga geçmeyin.”
Bu sefer ben konuştum:
“Güvenli bir yer.”
Eflin kapıya uzandı.
“Ben gitmek istiyorum.”
Açmayı denedi.
Kilidi çekti.
Kapı açıldı.
Bir an herkes durdu.
Bora fısıldadı:
“Gidiyor mu gerçekten?”
Eflin indi.
İki adım attı.
Durdu.
Etrafına baktı.
Karanlık. Sessiz. Hiçbir şey yok.
Geri döndü.
Kapının yanında kaldı.
Bize baktı.
“Bu daha kötü,” dedi.
Bora:
“Ben demiştim.”
Emir kapıyı açtı.
“İçeri girelim.”
Eflin birkaç saniye daha direndi. Sonra iç çekti.
Ve geri bindi.İndik.Kapıya yöneldik.Anahtar sesi, kapının açılması, içeri giren soğuk hava.
Ev karanlıktı.Işığı yaktım.Tozlu ama düzenli.Herkes içeri girdi.Eflin kapının eşiğinde durdu.
“Ben burada ne yapıyorum?”
Kimse hemen cevap vermedi.Çünkü asıl soru buydu.Ve kimsenin net bir cevabı yoktu.
Bora sessizliği bozdu:
“Plan yapıyoruz galiba.”
Alp:
“Yapmalıyız.”
Emir masaya geçti.
“Öncelik: durum analizi.”
Eflin hâlâ kapıda.Ben içeri yürüdüm.