Direksiyonda Alp, yanında Bora. Arka koltukta ben, yanımda Eflin. Emirda diğer tarafta yayılmış, hâlâ nefesini toparlamaya çalışıyor.
İçeride garip bir hava var. Ne tam gergin ne tam rahat. Arada kalmış.
Eflin başta mesafeli oturuyor korkuyor gibiydi. Kapıya doğru yaslanmış. Sanki araya görünmez bir çizgi çekmiş gibi.
Bana bakmıyor.
Ben de bakmıyorum.
Gerek yok.
Bora sessizliği bozdu:
“Niye sustuk şimdi .”
Alp:
“Koşmasaydık burada olmazdık, onun için susmaya devam et.”
“Ben zaten burada olmak istemiyorum,” dedi Eflin, aniden.
Haklı.
Kimse cevap vermedi.
Emir aynadan kısa bir bakış attı ama konuşmadı.
Araba ilerledikçe sokaklar değişiyor, ışıklar azalıyor. Şehir yavaş yavaş susuyor.
Bir süre sonra Eflin’in daha da yanıma çektim.Tepki bile gösteremedi hatta sarılmıştı.
Bora bunu fark etti. Hafifçe bana baktı, sırıttı ama bir şey demedi.
Alp hiç bakmadı bile.
Emir zaten yolda.
Eflin yarı uykulu halde, Bilinçli ddeğilTamamen yorgunluk.
Ve biraz… güvenmek zorunda kalmak.
Kımıldamadım.
Onu itmedim de.
Sadece durdum.
Çünkü bazen en doğru hareket… hiçbir şey yapmamaktır.
Bora fısıldadı:
“Bu sahneyi kimseye anlatamam.”
Alp:
“Anlatma zaten.”
Eflin uyuyor, Gerçekten uyuyor.
Biraz önce panik içinde koşan insan, şimdi sessiz.
Garip.
İnsanlar tehlike geçince böyle oluyor demek.
Camdan dışarı baktım , yol uzun.
Ve ilk defa şunu düşündüm:
Bu kız… bizim planlarımızın parçası değildi.
Ama artık… içinde. Ve bu, işleri gereksiz yere karmaşıklaştıracak.
