Sokağın başındayım. Diğerleri ileride. Hava soğuk, ortam sessiz… yani yine bir şeylerin ters gitmesi için ideal.
Emir kulağımda:
“Her şey kontrol altında.”
İçimden geçirdim:
“Bu cümle ne zaman kurulduysa, bir şeyler patlıyor.”
Tam o sırada sokaktan bir ses geldi.
Bir kadın bağırdı:
“Ne yapıyorsunuz siz...”
Cümleyi bitiremedi. Ortam bir anda gerildi. Kim ne yaptı, nasıl oldu… detay önemli değil. Önemli olan şu: kız her şeyi gördü.
Kız dondu.
Sonra bize baktı.
Sonra tekrar baktı.
Ve klasik insan tepkisi:
“BEN SADEC GEÇİYORDUM! BEN HİÇBİR ŞEY GÖRMEDİM! Kİ ”
Ve koştu.
Bora: ''SİKTİR bir bu eksikti ” dedi
Alp direkt harekete geçti. Emir de peşinde:
“Sağdan kes! Kaçırmayın!”
Bora koşarken söyleniyor:
“Ben bu kadar koşacaksam spor salonuna yazılırdım…”
Emir'de onaylayarak
''Ben sigarayı bırakıyorum bu nedir böyle''
Kız ciddi hızlı. Panik insana ekstra hız veriyor. Ama yön duygusu yok.
Kız köşeyi döndü. Ayak sesleri yankılandı. Nefesi kesiliyor ama durmuyor. Arkadan Bora:
“Dur diyorum! Konuşacağız sadece
K“YARDIM EDİN!” diye bağırdı.
Bora:
“Etmeye çalışıyoruz zaten!”
“BEN SİZDEN KAÇIYORUM!”
“Detaylara takılma!”
Emir artık nefes nefese:
“Alp… solu… kapat…”
Alp sadece başını salladı ama onun da nefesi düzensiz.
Ben hâlâ yerimdeyim.
Koşmam.Gerek yok.
Çünkü insanlar panikle genelde aynı hatayı yapar:
Kaçarken nereye gittiklerini unuturlar.
Kız köşeyi döndü.
Ve…
Direkt bana geldi.Beni gördü.Durmaya çalıştı.
Başaramadı.
PAT.
Bana çarpıp yere oturdu.
Bir an sessizlik.
Kız bana baktı. Şok.
“Sen de kimsin?!”
“Yanlış yer, yanlış zaman,” dedim.
Bora geldi, iki büklüm:
“Y… yakaladık mı…”
Alp duvara yaslandı:
“Koşmak… gereksizmiş.”
Emir konuşmaya çalışıyor:
“Plan… teoride…”
Bora:
“Ben teorini SİKİMM…”
Kız ayağa kalkmaya çalıştı, tekrar bana baktı.
“BEN GİDİYORUM!”
“Deneyebilirsin,” dedim.
Bir adım attı.
Kaydı.
Tekrar oturdu.
Bora artık gülüyor:
“BU hız ne turnuvalara mı hazırlanıyon?''
Kız sinirli, panik, yorgun.
Biz yorgun, dağılmış ama ayaktayız.
Ben sadece baktım.Kız da kaçmak için debeleniyordu...