Mila, yavaşça tabağındaki tarhana çorbasını kaşık-
ladı. Sıcacık, mis gibi kokuyordu. Sobanın ateşi ile
harlanan ev, içini ısıtıyor, onu mutlu ediyordu.
"Mila,tatlım, yemeğini beğendin mi?"
Kafasını çorbasıdan kaldırıp gülümsedi;
"Evet anne, çorba çok güzel olmuş."
Kadıncağız tatmin olmuşa benziyordu. Nazikçe kı-
zının başını okşadı. Ardından bulaşıkları yıkamak i-
çin mutfağa gitti.
Kısa bir süre sonra Mila, çorbasını bitirdi ve tabağı-
nı mutfağa getirdi. Tabağı yavaşça kirlilerin olduğu
masaya koydu. Sonra annesine bakarak;
"Anne,şu sıralar ormanda hiç tavşan gördün mü?" diye sordu.
Annesi kafasını Mila'ya çevirip şaşkın şaşkın baktı;
"Neden böyle bir soru sordun, Mila?"
"B-b-ben sadece m-merak e-e-ettim...Bir sorun mu var anne?"
"Hayır tatlım ama...Sen hayvanları pek sevmezsin, ne oldu da merak ettin?"
Mila'nın eli titremeye başladı. Ardından bu soruyu neden sorduğunu merak etti. En fazla kötü ne olabilirdi ki?
Annesi bulaşıkları yıkamayı bırakıp, kızına doğru baktı.
"Milano,chérie ,herşey yolunda mı?"
******
Kadın kafasını "Hayır" anlamında salladı;
"Hayır, Alisa sana o ormana gitmemen gerektiğini defalarca söylemedim mi? Bizi insanlardan ayıran tek çizgi, o orman! Kimsenin seni görmemesi bile bir mucize!"
Alisa şeytanı bir gülüşle kadına baktı.
"Ama kurallar ezikler içindir, değil mi?"
*******
