...Alisa, yanlız olmayı seven çocuklardan biriydi. Alisa yalnızlığı seviyordu.
Alisa yalnızlığı seviyordu.
Alisa yalnızlığı seviyordu.
Ama kimsenin pek de önemsemediği birşey vardı...
Yalnızlık, Alisa'yı seviyor muydu?
Yalnızlık, Alisa ile vakit geçirmeyi seviyor muydu?
Yalnızlık, Alisa'nın şeytanı gülüşlerine ve kulak yırtan kahkalarına dayanabiliyor muydu?
Yalnızlık, Alisa'yı yalnızken görüp, oradan uzaklaşmayı hiç mi istemiyordu?
Yoksa yalnızlık, Alisa'dan korkuyor muydu?
Kaydın sonu 02:04:54
Alisa derin derin nefes almaya başladı. Yalnızlığın onu sarıp sarmaladığı bu odayı düşündü. Yalnızlık ona karşı böyle mi hissediyordu? Kafası uyuşmuştu. Arkasından sesler gelmeye başladı. "Hayır..." diye düşündü. O kadar da kötü niyetli biri olamazdı, değil mi? Yalnızlık ona kaçamak bir bakış attı. Muhtemelen yine utanmıştı. Alisa, yalnızlığa karşı ısrarcı bakışlar attı.
"Alisa-lanet olsun- niye neyin kafasını yaşıyorsun?" Alisa irkildi."Özür dilerim, bayan..-"
Aniden ağzını kapadı. İsimler bu yerde önemli değildi, isimleri kullanamazdı. Kadın sinirli bir bakış attıktan sonra geriledi. Alisa ile uğraşmak istemiyordu, ondan daha önemli işleri vardı. Derin bir nefes aldıktan sonra;
"Kısa keseceğim, çocuk. Yine kafana göre birşeyler uydurduğunu biliyorum. Bunu herkes biliyor- ancak konumuz bu değil-. İşleri batırmışsın, bu doğru mu?"
Alisa korka korka;"Yemin ederim, istemeden ol-"
Kadın elini masaya vurdu."Daha fazla şey duymak istemiyorum."
Odanın bir köşesinde kıvrılmış olan yalnızlığa bir göz attı.
"Bu gece yalnızlıkla baş başa olacaksın. Cezalısın, anladın mı?"Yalnızlık, hayır manasında başını sallamaya başladığında, daha fazla orada durmadı. Kapıyı çarparak gitti.
