Bölüm 9

Sena telefonu eline aldığında saat 23:47’ydi. Ekranda tek bir bildirim vardı. Zamanlanmış içerik: 00:00 Kalbi bir anlığına durdu. “Hayır…” diye fısıldadı. Tan yapmıştı. Gerçekten yapmıştı. Video yüklenmek üzereydi. Sude’nin gözleri. O boş bakış. Arkadaki o loş oda. Ve Sena’nın adının geçtiği o tek cümle… Eğer yayınlanırsa, her şey bitecekti. Sena hemen Tan’ı aradı. Çalmadı bile. Telefon kapalıydı. Derin bir nefes aldı. Paniklemek yok. Düşün. Tan bunu neden zamanladı? Çünkü kontrolü seviyordu. Çünkü son saniyede izlemeyi seviyordu. Çünkü bir “geri sayım” yaratmak istiyordu. Ve Sena o geri sayımı bozabilirdi. Bilgisayarını açtı. Tan’ın sosyal medya hesabına tekrar girdi. Şifre denemeleri… başarısız. Ama Tan hata yapardı. Her zaman bir iz bırakırdı. Sude’nin gönderdiği son konum. Sena haritayı açtı. Şehrin dışında, eski bir depo. “Beni oraya çağırıyorsun…” dedi kendi kendine. Saat 23:52. Sekiz dakika. Ceketini kaptı ve arabaya atladı. Motor çalışırken elleri titriyordu. Ya bu bir tuzaksa? Ya Sude orada değilse? Ya Tan sadece onun paniklemesini istediyse? Saat 23:56. Depoya yaklaştığında içeride tek bir ışık yanıyordu. Arabayı durdurdu. Telefonuna baktı. 00:00’a 4 dakika. İçeri girdiğinde kapı gıcırdadı. Sessizlik. Sonra bir ses. “Geç kaldın.” Tan karanlıktan çıktı. Elinde telefon vardı. Ekranda geri sayım akıyordu. 02:31 02:30 02:29… Sena’nın gözleri Tan’ın yüzünde kilitlendi. “Sude nerede?” Tan gülümsedi. “Önemli olan o değil.” “Video nerede?” Tan telefonu kaldırdı. “Bulutta.” 01:58 “Şifreyi söyle.” “Bir şartla.” 01:42 Sena bir adım yaklaştı. “Ne istiyorsun?” Tan’ın sesi ilk kez çatladı. “Gerçeği.” 01:19 Sena’nın yüzü soldu. “Ne gerçeği?” Tan’ın gözleri karardı. “Sude’ye o gece ne yaptığını.” 00:58 Sessizlik. Sena’nın nefesi düzensizleşti. “Hiçbir şey yapmadım.” Tan başını yana eğdi. “Yalan.” 00:41 Dışarıda rüzgar kapıyı çarptı. 00:30 Sena’nın gözleri bir anlığına Tan’ın arkasındaki masaya kaydı. Bir laptop. Açık. Yükleme ekranı. Canlı bağlantı. 00:18 Tan hâlâ ona bakıyordu. “Son şansın.” 00:12 Sena bir karar verdi. Ya itiraf edecekti… Ya da— 00:08 Bir anda ışıklar söndü. Karanlık. Tan’ın sesi: “Ne yaptın?!” 00:05 Sena karanlıkta laptopa atladı. USB kablosunu çekti. Ekran gitti. 00:02 Tan onu yakaladı. İkisi yere düştü. Telefon kaydı. 00:01 Bir bildirim sesi. Sessizlik. Sena nefesini tuttu. Tan telefonuna baktı. Yüzündeki ifade değişti. Yavaşça başını kaldırdı. “Geç kaldın.” Ekranda tek bir yazı vardı: Yayınlandı.