Bölüm 10

Video düştü. Paylaşım saati: 00:00 Başlık: “Ben bir şey demiyorum. Siz izleyin.” İlk beş dakikada yüzlerce paylaşım. On dakikada etiket. Yarım saatte okul grupları yanıyor. Sena’nın telefonu susmuyor. “Bu ne?” “Sude’ye ne yaptın?” “Gerçek mi bu?” Sena’nın elleri titriyor. “Bu bağlamından koparılmış…” diye fısıldıyor ama kimse bağlamı umursamıyor. Depoda Tan sakince ekranı izliyor. “İnsanlar hikâye seviyor,” diyor. “Gerçeği değil.” Sena ona dönüyor. “Bu ses… o cümle bana ait değil o ana.” Tan gülümsüyor. “Ama kim bilecek?” Sena telefonu açıyor. Yorumlar akıyor: “Sude korkmuş gibi.” “Sena tehdit ediyor.” “Bu zorbalık.” Tan başını hafif yana eğiyor. “Ben hiçbir şey söylemedim farkındaysan.” Sena bir adım yaklaşıyor. “Sen kestin. Birleştirdin. Bağlamı değiştirdin.” Tan omuz silkiyor. “Ben sadece parçaları gösterdim.” Kapı bir anda açılıyor. Sude. Yüzü solgun ama gözleri net. “Yeter.” Sena ona dönüyor. “Sude ben—” “Biliyorum,” diyor Sude. Sonra Tan’a bakıyor. “Sen her şeyi haftalardır kaydediyordun.” Tan’ın ifadesi değişmiyor. Sude devam ediyor: “Benim ağladığım anı. Sena’nın başka bir tartışmasını. Kapıyı çarpmasını.” Bir adım atıyor. “Ve hepsini birleştirip hikâye yaptın.” Tan yavaşça alkışlıyor. “Zekisin.” Sude cebinden telefonunu çıkarıyor. “Sen zekisin sanıyorsun.” Ekranı çeviriyor. Orijinal kayıt açık. Aynı oda. Aynı gece. Ama bu kez görüntü net. Tan kapının aralığından çekim yapıyor. Sude dönüp diyor ki: “Tan, bunu sil. Bu hastalıklı.” Ve Sena’nın sesi geliyor: “Bunu kimse bilmemeli” değil… “Bunu kimse bilmemeli çünkü Tan bunu yayabilir.” Bağlam geri geliyor. Tan’ın yüzündeki rahatlık ilk kez çatlıyor. Sude paylaş tuşuna basıyor. “Ben de bir şey demiyorum,” diyor. “Siz izleyin.” Sena Tan’a bakıyor. “Beni yalnızlaştırmak istedin.” Tan bu kez dürüst. “Yalnız kalmandan korkuyorsun. Ben o korkunu kullandım.” Siren sesi uzaktan duyuluyor. Tan geri çekiliyor. “Algı bir kez oluştu mu,” diyor sakin bir sesle, “gerçek yetişemez.” Sude cevap veriyor: “Belki. Ama bazen yeterince geç kalmaz.” Ekranlar iki videoyla dolu artık. Bir montaj. Bir gerçek. Ve insanlar karar vermeye başlıyor.