Bölüm 11

Kapı kapandığında çıkan metal sesi Sude’nin göğsünde yankılandı. Tan anahtarı çevirirken özellikle gözlerinin içine bakmıştı. “Biraz düşün,” demişti. Ayak sesleri uzaklaştı. Sessizlik. Sude hemen kapıya koşmadı. Ağlamadı da. Önce odayı inceledi. Depo küçüktü. Tek pencere vardı ama demirliydi. Kapı kalın metaldi. Işık tavandaki tek floresandan geliyordu. Kilit içeriden açılmıyordu. Sude derin bir nefes aldı. Tan bir şeyi severdi: kontrol. Ama kontrol ederken rahatlar, rahatlayınca hata yapardı. Beş dakika geçti. On dakika. Sude kapıya kulağını dayadı. Sessizlik. Sonra yavaşça kapı kolunu denedi. Kıpırdamadı. Dizlerinin üzerine çöktü. Alt boşluğu kontrol etti. Kapının altı tamamen kapalı değildi. Milimlik bir aralık vardı. Telefonu cebindeydi ama şarjı yüzde sekizdi. Polisi arasa konum atamayabilirdi. Önce çıkması gerekiyordu. Odayı tekrar taradı. Köşede kırık bir sandalye vardı. Ayağını söktü. Vidası gevşekti. Tahta parçasını aldı. Kapının kilit kısmına eğildi. Bu profesyonel bir kilit değildi. Eski bir sürgü mekanizmasıydı. Tahtayı aralıktan içeri sokmaya çalıştı. İlk deneme olmadı. İkinci denemede tahta çatladı. Sude dişlerini sıktı. Üçüncü denemede sürgüye temas ettiğini hissetti. Yavaşça yukarı itti. Metal hafifçe sürtündü. Durdu. Dinledi. Ayak sesi yok. Tekrar itti. Klik. Ses çok küçüktü. Ama yeterliydi. Sude kapıyı hemen açmadı. Yavaşça itti. Kapı aralandı. Koridor karanlıktı. Tan ortalıkta yoktu. Sude nefesini kontrol etti. Koşmadı. Çünkü koşu sesi yankı yapardı. Duvara yakın ilerledi. Çıkış kapısına geldiğinde kalbi hızlandı. Kapı zincirliydi. Ama zincir takılı değildi. Sadece kapalı duruyordu. Tan hızlı çıkmıştı. Emin olduğu için. Sude kapıyı açtı. Soğuk hava yüzüne çarptı. O an kaçtığını anladı. Ama durmadı. Sokağın köşesine kadar yürüdü. Orada koşmaya başladı. Bir parkın içine girene kadar arkasına bakmadı. Sonra bankın üzerine oturdu. Ellerini dizlerine koydu. Telefonu çıkardı. Yüzde altı. Ön kamera açıldı. Gözleri kırmızıydı. Ama sesi sakindi. “Şimdi anlatacağım.” Ve kayda bastı.