Bölüm 9

Karakol sabahları farklı kokardı. Kahve, dosya kağıdı ve yorgunluk. Elara masasındaki evrakları düzenlerken sıradan bir dosya yığını gibi görünüyordu her şey. Kayıp şahıslar, şüpheli hareketler, şehir dışı bağlantılar… Rutin. Amiri yanına bir dosya bıraktı. “Buna da bak,” dedi. “Üst birimden geldi. Kod isimli biri. Takip ediliyor.” Elara dosyayı açtı. Başlıkta tek bir kelime vardı: WILLIAM Soyadı yok. Net kimlik yok. Ama altında notlar vardı: Kimlik değiştirme şüphesi İz bırakmadan ortadan kaybolma Bağlantılı kayıp vakaları Profesyonel, planlı, temiz hareket Elara’nın parmakları sayfanın üzerinde yavaşladı. Kalbi bir anlık ritim kaybetti. Devam etti. Tarihleri gördü. Kael’in kaybolduğu hafta. Mert’in kaybolduğu hafta. Elara dosyayı kapatmadı. Gözlerini sabitledi. İçindeki o eski his geri döndü — ama bu sefer korku değildi. Bağlantıydı. Sayfanın arkasında bir detay vardı: “Gerçek kimliği belirsiz. Çevresinde ‘K’ harfiyle başlayan takma isim kullanmış olabilir.” Elara’nın nefesi sığlaştı. Kael. O an sandalyede dikleşti. Çevresine baktı. Kimse onu izlemiyordu. Herkes kendi işindeydi. Dosyayı tekrar açtı. Operasyon notları arasında bir satır vardı: “Hedef, duygusal motivasyonla hareket ediyor olabilir.” Bu cümle Elara’nın içine işledi. Duygusal motivasyon. Kael’in o sabahki bakışı. “Dikkatli ol,” deyişi. Numaranın bir anda yok oluşu. Her şey birden anlam kazanmaya başladı. Ama Elara kendine şunu söyledi: “Bu bir tesadüf olabilir.” Çünkü diğer ihtimal… Diğer ihtimal Kael’in sadece kaybolmadığını, bir şeye dönüştüğünü söylüyordu. Elara dosyayı kapattı. Ama masaya bırakmadı. “Bu dosyada görev almak istiyorum,” dedi amirine birkaç dakika sonra. Amiri kaşlarını kaldırdı. “Yeni sayılırsın.” “Elimden geleni yaparım.” Kısa bir sessizlik. “Peki,” dedi amiri sonunda. “Hazırlık başlıyor.” Elara yerine oturduğunda içinden geçen tek bir cümle vardı: “Eğer sensen… seni ben bulacağım.” Bu bir tehdit değildi. Bu bir ihtiyaçtı.