Bölüm 8

Üç hafta olmuştu. Elara artık mesaj atmıyordu. Aramıyordu. Telefonu elinde tutup ekranı izlemiyordu. Çünkü en kötüsü umut değildi. En kötüsü alışmaktı. Ev sessizliğe alışmıştı. Kael’in kupası rafta duruyordu. Elara onu kaldırmamıştı ama artık bakmıyordu da. Mert’ten hâlâ haber yoktu. Ortak tanıdıklar bir şey bilmiyordu. Sanki iki adam aynı anda şehirden silinmişti. Elara bir sabah aynanın karşısında uzun süre durdu. Gözlerinin altı morarmıştı. Ama bakışları değişmişti. Kırılgan değildi artık. Donuktu. O gün karakola gitti. Resmî olarak kayıp başvurusu yapmak için. Memur sorular sordu: “En son ne zaman gördünüz?” “Aranızda bir problem var mıydı?” “Gitmek için bir sebebi olabilir mi?” Elara her soruya sakin cevap verdi. İçinde bağıran bir ses vardı ama dışarı yansımadı. “Hayır,” dedi. “Sebepsiz.” Dosyalar açıldı. Notlar alındı. Ama Elara o masadan kalkarken şunu biliyordu: Kimse Kael’i onun kadar aramayacaktı. Kimse Mert’in kayboluşunu onun kadar ciddiye almayacaktı. O gece eve döndüğünde ilk kez Kael’in dolabını açtı. Kıyafetlere dokundu. Ceketinin cebini kontrol etti. Hiçbir şey. Her şey çok temizdi. Bu temizlik doğal değildi. Elara yatağın kenarına oturdu. Derin bir nefes aldı. “Eğer kimse bulmayacaksa… ben bulurum.” Bu bir öfke cümlesi değildi. Bu bir karar cümlesiydi. Ertesi gün polislik başvuru şartlarını araştırdı. Gerekli belgeler. Fiziksel yeterlilik. Sınav tarihleri. Başvuru formunu doldururken elleri titremedi. O artık cevap bekleyen biri değildi. Cevap arayan birine dönüşüyordu. Aylar Sonra Eğitim zordu. Disiplin acımasızdı. Ama Elara’nın içinde daha sert bir şey vardı. Koşarken aklında tek bir şey vardı: Kael’in o sabahki bakışı. Atış taliminde tetiğe her dokunduğunda düşündüğü şey şuydu: Bir gün karşıma çıkarsan… Cümlenin devamını hiç tamamlamadı. Eğitimin son günü üniformasını eline aldığında aynaya baktı. Artık o sabah kapının önünde bekleyen kız değildi. Artık biri kaybolduğunda oturup ağlamayacaktı. Bulacaktı.