Bölüm 13

Kael’in kaçışından üç gün sonra çağrıldı. “Üst birim seni görmek istiyor.” Ton nötrdü. Ama Elara bunun iyi bir işaret olmadığını biliyordu. Koridor normalden daha uzun geldi. Kapının üzerindeki camda kendi yansımasını gördü. Üniforma kusursuzdu. Yüzü ifadesiz. Kapıyı çaldı. “Gir.” İçeride iki kişi vardı. Biri kendi amiri. Diğeri sivil giyimli, dosyaları önünde açık bir kadın. “Memur Elara,” dedi kadın. “Operasyon raporunu sen yazdın.” “Evet.” “Arka servis kapısının kilitli olmadığı belirtilmiş. Ancak ön keşif raporunda kapının paslı ve kullanılamaz olduğu yazıyor.” Elara’nın kalbi tek bir vuruş atladı. Yüzü değişmedi. “Operasyon sırasında açıktı.” Kadın gözlerini kaldırdı. “Tesadüf mü?” “İhmal.” Oda sessizleşti. Kadın dosyayı kapattı. “William aylarca iz bırakmadı. Profesyonel. Böyle biri paslı bir kapıyı şans eseri açık mı bulur?” Bu soru masaya bırakılmış bir bıçak gibiydi. Elara gözünü kırpmadı. “Kaçaklar fırsatları değerlendirir.” Kadın birkaç saniye baktı. “Sen ona ismiyle hitap etmişsin.” Elara’nın omurgasından soğuk bir çizgi geçti. “Operasyon sırasında.” “‘Beni o isimle çağırma’ demiş.” Bu cümle raporda yoktu. Elara ilk kez içten bir şey hissetti. Demek biri duymuştu. Kadın hafifçe öne eğildi. “Onu tanıyor musun?” O an zaman yavaşladı. Bu soru iki cevaba sahipti. Bir polis cevabı. Bir gerçek cevap. Elara’nın sesi sakindi. “Hayır.” Bu net bir yalandı. Kadın gözlerini ondan ayırmadı. Uzun bir sessizlik oldu. “İç soruşturma başlatıyoruz,” dedi sonunda. “Geçici olarak saha görevinden alındın.” Amiri araya girdi: “Bu prosedür.” Elara başını salladı. Öfke hissetmedi. Panik de. Sadece şunu düşündü: Kael kaçtı. Ve bedelini ben ödüyorum. Aynı Gece Eve döndüğünde telefonuna bakmadı. Üniformasını dikkatlice astı. Artık resmi olarak izleniyordu. Bunu biliyordu. Pencereye yaklaştı. Sokakta siyah bir araç park etmişti. Daha önce de görmüş müydü emin değildi. Telefon titreşti. Bilinmeyen numara. Bu sefer mesaj yoktu. Arama. Elara açmadı. Telefon sustu. Beş saniye sonra tekrar çaldı. Açtı. Sessizlik. Sonra Kael’in sesi. Düşük. Kontrollü. Duyguyu saklayan. “Görevden alındın.” Elara gözlerini kapattı. “Beni izliyorsun.” “Hayır,” dedi Kael. “Seni koruyorum.” Elara’nın sesi sertleşti. “Ben korunmak istemiyorum.” Hattın diğer ucunda kısa bir nefes duyuldu. “Biliyorum.” Bu “biliyorum” eskisi gibi değildi. Kabul vardı içinde. “Benden uzak dur,” dedi Elara. “Artık gerçekten.” Uzun bir sessizlik. Sonra Kael: “Uzak durursam… seni yalnız bırakırım.” “Elimde silah var Kael. Yalnız değilim.” Bu cümle Kael’i susturdu. Sonunda tek bir şey söyledi: “Onlar senden şüpheleniyor. Eğer derine inerlerse… geçmişi bulurlar.” Elara’nın kalbi yavaşladı. “Geçmişte ne var?” Kael cevap vermedi. Hat kapandı.