Bölüm 12

Ekip geri döndüğünde Elara ayağa kalkmıştı. Yüzü tekrar nötrdü. Profesyonel. Soğuk. “Alan temiz,” dedi ekip lideri. “Şüpheliyi alıyoruz.” Kael ayağa kaldırıldı. Kelepçeler metal bir ses çıkardı. Elara dosyaya son kez baktı. Depo planı. Giriş-çıkış noktaları. Arka tarafta eski bir servis kapısı işaretliydi. Operasyon planında o kapı “kullanılamaz” olarak geçiyordu. Kilitli ve paslı. Elara oraya bakarken bir şeyi fark etti. Kapı aralıktı. Çok hafif. Kimse henüz kontrol etmemişti. Kalbi yavaşladı. Bir polis olarak yapması gereken belliydi. Bir kadın olarak hissettikleri de. Ama bu an… sadece onun anıydı. Ekip Kael’i dışarı çıkarmak için hareketlendi. Kısa bir karmaşa oldu. Telsizden bir ses geldi, başka bir odada şüpheli eşya bulunmuştu. İki kişi oraya yöneldi. Kael bir saniyeliğine Elara’ya baktı. Soru yoktu o bakışta. Talep de yoktu. Sadece bilmek. Elara gözlerini servis kapısına kaydırdı. Sonra tekrar Kael’e. “Raporu ben yazacağım,” dedi sertçe. “Tamam,” dedi ekip lideri, uzaklaşırken. O an… birkaç saniyelik boşluk oluştu. Elara Kael’e doğru bir adım attı. Sesi çok alçaktı. “Arka kapı,” dedi. Kael’in göz bebekleri hafifçe büyüdü. “Elara—” “Koşarsan vururum,” dedi net bir tonla. Ama bu bir tehdit değildi. Bir sınırdı. Kapının orada olduğunu söyledi. Gerisini söylemedi. Kael karar verecekti. Ayak sesleri yaklaşıyordu. Elara bir adım geri çekildi. Silahını tekrar kaldırdı, ama namlusu yere dönüktü. Kael bir saniye daha ona baktı. O sabah mutfaktaki hâli gibi. Ama bu kez vedalaşmayı biliyordu. Yavaşça arkasını döndü. Bir adım. İki adım. Sonra hızlandı. Metal kapı hafifçe çarptı. Ekip sesin geldiği yöne döndü. “Elara?!” Elara silahını kaldırdı, birkaç saniye gecikmeyle kapıya doğru ilerledi. Ama koşmadı. Kapıdan dışarı çıktığında arka sokak boştu. Gece rüzgârı vardı. Ve hiçbir şey. Ekip yanına geldi. “Nereye gitti?!” Elara çevreye baktı. Nabzı normaldi. “Arka kapı kilitli değildi,” dedi düz bir sesle. “Fark edilmemiş.” Bu bir yalandı. Ama eksik bir yalandı. Kael’i serbest bırakmamıştı. Sadece ona bir şans vermişti. Sonrası Raporu yazarken tek bir detayı değiştirdi: “Şüpheli, alanın arka kısmındaki güvenlik zafiyetinden yararlanarak kaçmıştır.” Güvenlik zafiyeti. Küçük bir boşluk. O boşluğu bilerek bırakmıştı. O gece eve döndüğünde aynaya baktı. Kael artık kaçaktı. Ama bu sefer kaybolan o değildi. Karar veren oydu. Telefonuna bilinmeyen numaradan tek bir mesaj düştü: “Yine olsa yine yapardım. Ama bu sefer seni bırakmazdım.” Numara hemen kapandı. Elara mesajı sildi. Cevap yazmadı. Ama gözleri dolmadı. Çünkü artık hikâye değişmişti. Kael karanlıktaydı. Elara ışığın içinde. Ve aralarında artık bilinçli bir sır vardı.