20 Nisan 2024 bundan tam bir hafta önce 18 yaşıma basmıştım. Bu sefer diğer doğum günlerimin aksine daha mutluydum çünkü Elvin'in mezarı olan bu yetimhaneden sonunda ayrılıyordum.
Yetimhanemizde 18 yaşına basanlara kalacak bir daire ve iş bulmakta zorlanırsa iş imkanı sunuluyordu.
İş konusunda çalışacak bir yer bulmak çok da zor olmamalıydı fakat ev ve kira konusunda aynı şeyi söyleyemezdim.
Kaldığım odadaki tüm eşyalarımı toplamıştım. Zaten çok da fazla eşyam olmadığı için basit olmuştu. Tüm eşyalarımın bir sırt çantasına sığması biraz üzmüştü.
" Canfeza hazır mısın? " Bu ses müdür yardımcısı Şebnem hanıma aitti.
"hazırım Şebnem abla " her ne kadar bu yetimhaneden hemen ayrılmak istesem de daha geriye döndüğümde yaşadığım onca anıdan sonra gitmek çok koyuyordu.
Bunları düşünürken yavaşça yanağımdan süzülen göz yaşımı fark etmiştim. Hayır Canfeza niye ağlıyorsun ki burası en yakın arkadaşına mezar oldu. Burdan kurtulduğun için sevinmen gerekiyor kızım.
Gözyaşımı elimin tersiyle silip kapıdan çıktım. Şebnem abla beni bekliyordu.
"hazırsan gidelim canım " yol boyu hiç bir şey demeden Şebnem ablayı takip ettim. Şebnem ablanın kırmızı küçük bir arabası vardı. Beni onla götürecekti yeni evime. Arabanın ön koltuğuna oturup arabanın çalışmasını bekledim. Hala hiç bir şey konuşmuyordum.
Yeni evim yetimhaneye çok da uzak değildi. Bu yönünün iyi mi yoksa kötü mü olduğuna emin değildim. Şuan sadece yatağıma uzanıp boş boş duvarı izlemek istiyordum. Küçüklüğümden beri her üzüldüğümde ve ya canım sıkkın olduğunda duvarı izlerdim. Büyüdüm ve bu bir alışkanlık olarak kaldı bende.
"burası yeni evin Canfeza " Şebnem ablanın sesi ile bir an yerimden sıçradım.
"al bunlar evin anahtarları ilk kirayı senin için biz ödedik fakat kalan kiraları çalışıp kendin ödemen gerekecek Canfeza "
Minik bir apartmanın dairesi tutmuslardı. Ev hayallerimin ötesinde falan değildi ama yine de beğenmiştim.
"teşekkür ederim Şebnem abla "
Elime bir telefon tutuşturdu. "Görüşürüz canım her ihtiyaç duyduğunda bu telefondan arayabilirsin numaralarımız kayıtlı "
"her şey için teşekkürler abla ararım çok sağol görüşürüz "
Verdiği anahtarda evin ikinci katta olduğu yazıyordu. Hemen merdivenlerden çıktım ve soluk soluğa kapıyı açmaya çalıştım. Asansörden çıkmaya alışık olmadığım için kalmaktan korkuyordum. En azından evim en üst katlarda değildi de çok yorulmayacaktım.
"anahtar girmemeye yemin falan mı ettin " anahtarı çevirmeye gücüm yetmiyordu. Ve ya yanlış yere çeviriyordum. Ben tam anahtarla can çekişirken arkamda bir gölge hissettim. Bi an refklesle arkamı döndüm. Arkamda iri genç bir adam duruyordu. Boyu en az 1.80 di ve kasları giydiği siyah dar tişörtle çok fazla belli oluyordu.
"şey yardıma ihtiyacınız var mı? " Evet hemde çok
"anahtarı çeviremedim de yardımcı olur musunuz ? "
"tabiki " dedi ve elimden anahtarı kaptı. Benim aksine anahtarı hemen soktu ve kolaylıkla çevirdi.
"teşekkür ederim "
"rica ederim "
Ve gitti.
Evimin içine göz attığımda minik bir koltuk yatak ve mutfak tezgahı dışında çok da bir şey olmadığını fark ettim
Zaten ev iki oda ve bir banyodan oluşuyordu ve bu yalnız yaşayan biri için gayet idealdı.
Benim dairem böyle olduğuna göre diğer daireler de böyleydi ve bu demek oluyordu ki apartmanda genelde tek başına yaşayan gençler ve yaşlılar oturuyordu.
İyiymiş
Eşyalarımı fırlatıp hemen yatağıma atladım. Kalite kontrol önemliydi. Yatak gayet rahattı ve izleme alanı da güzeldi. Onaylandı.
Koltukta aynı rahatlık yoktu ama yine de iyiydi. Onaylandı.
Mutfak ve tuvalette temizdi. Onaylandı.
Yatağıma tekrar uzandım. Eşyalarımı yerleştirmeye üşendiğim için önce iş ilanlarına bakacaktım.
Yani en kötü bimde çalışırdım.
