Acımasızlığın yurdudur Dünya.
Suçluyu sevip, masum'u hor gören yerdir Dünya.
Acının tanımıdır Dünya.
Merhametin 'M' sini bilmez içinde yaşayanlar, bilenleri de ezip hor görürler zaten...
Görgüsüz insanlarla dolu Dünya, zavallı Manolya. Merhametsizlerle kaplı Dünya, zavallı Manolya. Sevgisiz canlılar her yerde, zavallı Manolya. Bu Dünya'da bir seninmi derdin var sandın sen be Manolya...
Düşsen yere tekmeler ler seni.
Şu içmek için gitsen kuyunun yanına içine iterler seni.
Kibritle eline yaksan, koca ateşin için atarlar seni.
Güvenilmez şu kötülerin ev sahibi Dünya'da bir insana bile...
İlla bıçaklarlar arkandan.
İyi insanların sayısı azaldı çokca.
Herkesin beyni dolmuş hastalıklı düşüncelerle, sahi iyiler nerde?
Sadece filmlerde yada mezarlıklarda mı?
Anlamam ben insanları, sevmem de zaten.
Hayvanlardır benim şu Dünya'da ki kimsesiz dostlarım.
Hem zaten hayvanlardan başkası masumca sevemez kimseyi...
Ölüm sever belki... Ama oda ruhunu ister, bedenin de toprağa gömülsün ister.
Herkes seni unutsun da, Dünya'da izin kalmasın ister...
Canım yanıyor...
Bu sefer gerçekten canım yanıyor...
Belki de bencil ruhum hırsını çıkarmaya çalışıyor...
Ne kadar da zormuş yaşamak ve nefes almak...
Ne kadar da zormuş şu Dünya'da var olmak...
Cidden bu kadar çokmu zormuş, yoksa bizler mi zorlaştırıyoruz?
Ölüm mü kurtuluş peki?
Bilmiyorum...
Sahi, ölüm bugün gelmedi bana...
Gelmedi yanıma...
Küstümü yoksa bana canımın içi?
Dün onu kovdum mu sandı canımın içi?
Özür dilerim canımın içi...
Özür dilerim...
Sana sarılmaya çalıştığım için özür dilerim...
Ama benimde senden başka kimsem yokki.
Çok ihtiyacım vardı canımın içi...
Sana sarılıp ağlamaya, nefes almaktan bile çok ihtiyacım vardı canımın içi..
Sana ihtiyacım var...
Bencil ruhumun ve bir Manolya gibi kırık kalbimin sana ihtiyacım var...
Affet beni canımın içi...
Bu acımasız Dünya'da sende dönme bana sırtını...
Özür dilerim canımın içi...
Seviyorum seni...