Bölüm 7

Vera, yalnız başına şehre doğru ilerliyordu. Lena’nın cesedi artık ormanın derinliklerinde kalmıştı; bu kayıp onun omuzlarına ağır bir yük bindirmişti. Her adımında kalbini saran korku ve yalnızlık, nefesini kesiyordu.“Demir, Kai… Lena… neden biz kaldık?” Vera kendi kendine mırıldandı.Şehir merkezine ulaştığında, hayatta kalan birkaç kişi daha vardı. İnsanlar korku ve umutsuzluk içinde saklanıyor, birbirlerine güvenemiyorlardı. Vera, onlara katıldı. Hep birlikte, küçük bir güvenli bölge kurmak için plan yapmaya başladılar.Ama gece çöktüğünde, dışarıdan gelen ulumalar her şeyi bozdu. Zombiler, şehri tamamen kuşatmıştı. Bir grup insan kaçmayı denedi, ama çoğu başarısız oldu. Vera çaresizlik içinde arkadaşlarının çığlıklarını duyuyordu.“Artık yapacak bir şey yok,” dedi yaşlı bir adam. “Sadece hayatta kalmaya çalışın.”Vera, kalbinin derinliklerinde bir umut kırıntısı aradı ama gördüğü manzara bunu imkânsız kılıyordu. Şehrin sokaklarında sessizce ilerlerken, düşmanlarını ve kayıplarını sayıyordu: Demir, Kai, Lena… hepsi gitmişti.Vera yalnızdı ama hâlâ nefes alıyordu. Bu, hayatın acımasız bir gerçeğiydi: Kaybettiklerini anmak ve hayatta kalmaya devam etmek zorundaydı.Gecenin sessizliğinde, Vera ufukta beliren bir ışık fark etti. Belki bir kurtuluş, belki yeni bir felaket… Ama yürümeye devam etti. Çünkü tek seçenek vardı: yaşamak.Hikaye, böylece karanlık ama hafif bir umut kırıntısıyla sona erdi. Dünya hâlâ tehlikelerle doluydu ve Vera, kayıpların ağırlığını omuzlarında taşırken hayatta kalmayı başarmış tek kişi olarak kaldı.