Bölüm 6

Vera ve Lena, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte ormanın derinliklerinde ilerliyorlardı. Her adımlarında hâlâ önceki kayıpların acısını hissediyor, sessizliği sadece kendi nefesleri bozuyordu.“Bir yere ulaşmalıyız,” dedi Lena. “Ama nereye?”Vera, karanlık bir şekilde, “Şehir merkezine… belki orada yardım bulabiliriz,” diye cevapladı.Yol boyunca terkedilmiş araçlar, devrilmiş çitler ve yanmış evler gördüler. Şehir yaklaştıkça, zombilerin yoğunluğu artıyordu. Her köşe, ölümle doluydu.Tam bir kavşakta, büyük bir grup zombi onları fark etti. Kaçacak yer yoktu. Vera ve Lena, terkedilmiş bir mağazaya sığındı. İçeride nefes nefese beklerken, zombiler camlara vuruyor, ulumaları içeriyi dolduruyordu.“Plan yapmalıyız,” dedi Vera. “Ama artık… yalnızız.”Bir anda kapı kırıldı. Zombiler içeri doldu. Lena çekiçle saldırdı ama sayı fazla ve güçleri bitmek üzereydi.Vera bir an için dondu; bir zombi tam üzerine atladı. Lena, son bir güçle çekiçle saldırdı ama bu onları kurtarmaya yetmedi.Bir çığlık, ardından sessizlik. İçerideki her şey durmuştu. Hayatta kalan yoktu.Dışarıda, şehrin üzerinde yükselen dumanlar ve çürüyen bedenlerin kokusu, tek bir mesaj veriyordu: artık hiçbir güvenli yer yoktu. Hayatta kalanlar çok az, kayıplar çok fazlaydı.Zombi ulumaları, karanlıkta yankılanırken, hikaye karanlık ve sessiz bir şekilde sona erdi. Artık kimse gülmüyor, kimse konuşamıyordu. Dünya, kayıplarla dolu bir sessizlik içinde kaybolmuştu.