Neden buradayız? Acaba sahte belge çıkardığımı mı öğrendiler? Kafam bunca soruyla doluyken kömür kokan deponun içinde bir ses yankılandı:
- Zambak! Armut dersem çık, elma dersem de çık!
Kahkahaları kulaklarımda çınlıyor. Artık depo nasıl kokuyorsa midem bulanmaya başlıyordu. Sesin geldiği yöne döndüğümde toplam 10 kişiydik. Emir, Selim, Nilüfer, Eslem ve ben. Kişi başına da 1 koruma düşüyordu. Sesin geldiği yönden 3 kişi belirdi. Karşımızdaki simalar belli olacak şekilde göründüğünde Nilüfer artık diz çökmüş hıçkırarak ağlıyordu. Selim ise Emir’e sinirle bakıyor, sanki böyle anlaşmadık diyordu. Eslem ise ağzı 5 karış açılmış bir vaziyette hem bana bakıyor, hemde Emir’e bakıyordu. Herkes bu vaziyetteyken Emir’in ağzından bir yandan sert ancak bir yandan da yalvarırcasına:
- Böyle anlaşmadık, sadece kızı verecektik. Sen kitabına uymadıysan, bende kitabıma uymam Alparslan!
Benim ise ağzımdan sadece tek bir şey çıktı:
- Anne...
- Zehra Teyze…
Diye inanamayarak bana baktı Eslem. Sahi ya karşımdaki annemdi ve yanındaki ise başımıza 3 yıldır bela olan Alparslan’dı. Aslında bir sorunu yoktu bizimle. Sadece.. sadece Türklere kızgındı. Ancak eğer gece rüyam gerçekse gerçekten de bu sefer bitmiştik. Hayır, bitmiştik değil ben bittim..
Karşımda sadece annem değil, birde Emir'in Annesi Gül Hanım vardı. Aklımda 2 soru vardı, 1. rüyam gerçekmiydi?
2. Anneme neden bir terörist parçası silah doğrultuyordu?
İnanamayarak tekrardan:
-Anne...
Karşımda benim için ömrünü adaya kadının başında bir terörist tarafından silah dayanmıştı. Eslem çığlıkla karışık bir sesle:
-Piç köpek! Bırak Zehra Teyzeyi! Ne istiyorsun ondan!
-Anne..
Hala inanamıyordum , daha doğrusu inanmakta istemiyordum. Sonra Alparslan söze girdi:
-Evet, yolun sonundayız Emir Kutlu. Bana Zambak'ı ver, bende sana anneni ve Zehra Hanımı vereyim.
-Böyle anlaşmamıştık. Annemle yoktu olayın içinde!
Bunlar böyle ne saçmalıyordu? Daha dün benimle yatan adam, beni öpen adam şimdi benimle ilgili bir anlaşma mı yapmıştı? Nasıl Olur da ben bu işe kanmıştım? Kalbim yerinden ciddi anlamda çıkacaktı. Sonra beklenmedik bir şey oldu:
-ANNE! Diye bağırdı Nilüfer
-Zehra Teyze.. Dedi Eslem
-Anne... Dedi Selim
-ANNEM! Diye haykırdı Emir
hep bir ağızdan herkes diyeceğini dedi. Peki ben ne dedim? Hiçbirşey. Ne diyecektim ki? Annem, gözlerimin önünde
Vurulmuştu..
Benim yerimde başkası olsa ne derdiki?
Benim gibi saf bir kadına kim ne derdiki? Ben gerçektende hak etmeyen birine Kendimden fazla sevgi gösterdim. Oda benim bu sevgime karşılık olarak annemi vurdurttu.
Ancak Sadece benim annem değil, Emir'in de annesini vurmuşlardı.
-Kızı ver Emir Kutlu. Hayır, vermem dersen bende başka canlar almaya devam ederim.
-Tamam, kız senindir. Ancak annemi bana vereceksin.
-Hay hay efendim.
Alparslanın yanındaki adamlar bana yeltenince bende avazım çıktığı kadar bağırmaya başladım. Ne diye biliyormusunuz?
-Anne!
İşte o saatten sonra zaman durdu. Artık ne beni koruyacak bir Annem, ne beni savunacak kardeşim, ne de beni sevecek bir adam vardı. Bu saatten sonra sadece Zambak Olgun vardı. Eskiye dönemem ancak geleceği değiştirebilirim. Ancak böyle giderse bir teröristin, Mafyanın elinden kurtulamayacağım. Adamlar kollarımdan tutup arabaya bindirdi. Beni yurt dışına kaçıracaklarını ve orada Alparslan'ın oğlu Kıvanç'la evlenip, orada yaşayacağımı söylediler. Öylede oldu. Kıvanç'la yurtdışına çıktıktan 1 hafta sonra evlendik. Ancak bana dokunmadı. O günden bu güne kadar her gün şükrettim Türk olduğum için. Ancak bir yandan da çok düşündüm. Acaba Türk olmasam hayatım nasıl olurdu? Annem ölürmüydü? Veya sevdiğim adam tarafından satılırmıydım?
Aklımda ve kalbimde tek bir soru vardı;
Ben bu adama 2 günde neden bu kadar aşık olmuştum?
Neredeyse hayatımın adamını buldum dediğim kişi tarafından ihanete uğramıştım.
Bana ihanet etti.
Bana ihanet etti.
Bana ihanet etti.
Ama bende Zambaksam, bunun bir dönüşü ve intikamı çok rahat olacaktı.