Akşamüstü...
Kampın son görevi de bitmişti.
Alessandro bütün ekibi göl kenarında topladı.
"Hepinizi tebrik ederim."
Lara derin bir nefes verdi.
"Şükür."
Kerem güldü.
"Neye sevindin?"
"Artık medeniyete dönüyoruz."
İpek kıkırdadı.
"Aslında kamp o kadar da kötü değildi."
Lara arkadaşına inanamazmış gibi baktı.
"İpek..."
"Ne?"
"Sen değişmişsin."
Ege sessizce,
"Bence de."
dedi.
İpek şaşkınlıkla ikisine baktı.
"İkiniz aynı anda bana mı yüklendiniz?"
Kerem omzunu silkti.
"Tarihî bir an."
---
Sofia küçük bir kutu çıkardı.
"Bu kampın kazananı yok."
Lara hemen elini kaldırdı.
"Bence ben kazandım."
"Neye göre?"
"Hayatta kaldım."
Herkes güldü.
Sofia da gülümseyerek devam etti.
"Amacımız birbirinizi tanımanızdı."
Sonra tek tek herkese baktı.
"Ve bunu başardınız."
Alessandro başını salladı.
"Şimdi sıra koleksiyonda."
---
Üç saat sonra...
Maison D'Elior'un önünde minibüs durdu.
Lara daha araç tamamen durmadan kapıyı açtı.
"Evim..."
İpek arkasından güldü.
"Abartıyorsun."
"Hayır."
Lara mağazanın kapısını açar açmaz derin bir nefes aldı.
"Burası parfüm kokuyor."
Kerem kaşını kaldırdı.
"Normal."
"Ormandan sonra cennet gibi."
---
Tam herkes eşyalarını taşırken...
Kapının önünde siyah bir zarf fark ettiler.
Üzerinde yalnızca şu yazıyordu:
**Maison D'Elior'a.**
Meral Hanım zarfı aldı.
"Kim bıraktı bunu?"
Kimse bilmiyordu.
Mert dikkatlice zarfı açtı.
İçinden tek bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta...
Kamp ateşinin etrafında oturan altı kişi vardı.
Fotoğraf uzaktan çekilmişti.
Ve arkasına tek cümle yazılmıştı.
**"Sizi izliyoruz."**
Atölyedeki herkes donup kaldı.
İpek ürperdi.
"Bu... kampta çekilmiş."
Kerem'in yüzündeki gülümseme tamamen kayboldu.
"Evet."
Ege fotoğrafı eline aldı.
"Bu profesyonel bir makineyle çekilmiş."
Meral Hanım'ın sesi ilk kez titriyordu.
"Demek gerçekten takip ediliyormuşuz."
---
Tam o sırada Lara sessizce fotoğrafın arkasını çevirdi.
Köşede küçük, gümüş renkli bir amblem vardı.
**Atelier Vesper.**
Lara derin bir nefes aldı.
"Artık bu iş şaka olmaktan çıktı."
---
Ertesi sabah...
Maison D'Elior her zamanki yoğunluğuna dönmüştü.
Terziler çalışıyor, müşteriler prova yapıyor, makineler durmadan çalışıyordu.
Lara elinde kahvesiyle içeri girdi.
Tam rahat bir gün geçireceğini düşünürken...
Kapı açıldı.
İçeri takım elbiseli genç bir adam girdi.
Elinde büyük bir çiçek buketi vardı.
Doğruca Lara'nın önünde durdu.
"Bayan Lara?"
Lara şaşkınlıkla başını kaldırdı.
"Benim."
Adam gülümsedi.
"Bu çiçekler size gönderildi."
Atölyedeki herkes aynı anda dönüp Lara'ya baktı.
İpek'in gözleri büyüdü.
"Ooo..."
Kerem'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
Lara şaşkınlıkla buketi aldı.
"Kim göndermiş?"
Adam küçük kartı uzattı.
Lara kartı açtı.
Kartta yalnızca şu yazıyordu:
> **"Dün sizi fuarda gördüm. Güzelliğiniz aklımdan çıkmadı. Sizinle tanışmayı çok isterim."**
İmzanın altında tek bir isim vardı.
**Emir Aras.**
Kerem kartı uzak
tan okuyabildi.
Kaşlarından biri yavaşça havaya kalktı.
Lara ise masum bir ifadeyle omuz silkti.
"Ben tanımıyorum."
Kerem ilk kez hafifçe kıskanç görünüyordu.
Ve Lara bunu henüz fark etmemişti...