Bölüm 6
Bugün okulda işler her zamankinden daha karışıktı. Yangın merdivenine gizlice adım attım, kimse fark etmeden inmem gerek. Bir yandan kalbim hızla çarpıyor, bir yandan da her şeyin yolunda gitmesi için dua ediyorum. Okuldan kaçmak her zaman bu kadar zor olmamalıydı ama evde işler bir türlü normale dönmüyor.
Yangın merdiveninden inip okulun dış kapısına doğru hızlı adımlarla yürüdüm. Hızlanmam gerek çünkü her an abimin sesini duymam mümkün. Ama bir şekilde eve gideceğim, ona rağmen.
Eve vardığımda içim sıkıştı, girmeliyim ama aynı zamanda onun beni görmesini istemiyorum. Abim, bu günlerde her zamankinden daha çok zorbalık yapıyor. Onun hışmından kaçmak ne kadar zor biliyorum. Eve girerken kapıyı hızla kapatıp içeri girmeye çalışıyorum. Ama o an, tam da içeri girecekken, abimin bağırışları duyuluyor. “Neredesin sen?!”
Ne yapacağımı bilemiyorum. Ama o an, birden kapı çaldı. Gözlerim, kapıdaki Burak’ı gördü. Yüzümdeki gerginliği fark etti ama bir şey söylemedim. Ne demeliydim ki? Burak, zorbalığın başıydı ama aynı zamanda başkan olmuştu. Burak’a hep dikkatli davranmam gerektiğini bilirdim.
Burak, boynumdaki morluğu fark etti. Bir saniye gözleri üzerine kaydı, sonra hızla boynunu çevirdi. "Bir şeyin var mı?" dedi. Cevap veremedim. Ya abim gelir de bir şey yaparsa diye korkuyordum.
Tam o sırada, evdeki gerilim bir anlık kesildi. İçeri girerken, abim beni yakalayabilirdi. Ama Burak’ın gelmesiyle şansım biraz daha arttı gibiydi. Ancak ne olursa olsun, abim bir şekilde bu gece de rahat durmayacaktı.
