Burak’ın gözleri hâlâ boynumda geziniyordu. Hemen kapüşonumu kaldırdım, morluğu daha fazla görmesin diye. Konuşmadım. Gözlerinin içi bir an ciddileşti ama sonra hemen eski haline döndü, sanki hiç fark etmemiş gibi davrandı. Arkasındaki çocuklar gülüşüyordu, yüksek sesle konuşuyorlardı. Onlara bakınca içim daraldı.
Burak’la göz göze geldik. Bir şey söyleyecek gibiydi ama sonra sustu. Bense sadece kapıya döndüm, evin içine kaçmak istedim. İçeri adımımı attığım anda, abim karşımda dikildi.
"Sen hâlâ mı eve geç geliyorsun ha?!"
Sesini duyunca içim titredi. Gözlerimle Burak’ı işaret etmek istedim ama abim umurunda bile değildi. Eli kalktı. İçimden "Lütfen... şimdi değil," diye geçirdim. Ama elini indirmeden önce...
Kapı bir daha çaldı.
Abim olduğu yerde durdu. İkimiz de birbirimize baktık. O an zaman sanki dondu. Kalbim öyle hızlı atıyordu ki içimden dışarı çıkacak sandım.
Abim homurdanarak kapıya yöneldi. Açtığında Burak’la arkadaşları hâlâ oradaydı. Burak gayet rahat bir ifadeyle:
"Merhaba, Mina'yla bir ödevimiz vardı da, biraz konuşabilir miyiz?" dedi.
Şaşırdım. Burak mı? Ödev bahanesi mi? Bu çocuk benimle genelde alay ederdi. Şimdi neden böyle davranıyordu ki?
Abim ona şöyle tepeden bir baktı. Sonra bana dönüp tehditkâr bir bakış attı. Ama Burak oradayken bir şey yapmayacağını biliyordum. Neyse ki, kapı biraz aralandı ve abim içeri girdi.
Burak arkamdan eğilip yavaşça fısıldadı:
"Boynundaki şeyi gördüm. Ne olduğunu biliyorum."
Donakaldım. Ona ne diyebilirdim ki? Kimseye anlatamam. Kimse anlamaz. Ama yine de birinin fark etmesi... bilmesi... içimi biraz rahatlattı.
Ama aynı zamanda daha çok korktum.