Bölüm 13 – Mezuniyet
Zaman nasıl geçti bilmiyorum. Bir gün elimde kitaplarla koridorlarda koşturuyordum, şimdi ise elimde kepimle aynaya bakıyordum.
Artık mezun oluyordum. Lise bitiyordu.
Yeni bir hayat başlayacaktı. Ama bu defa yalnız değildim. Yanımda Burak vardı… ve Zeytin.
Üzerime mezuniyet elbisemi giydiğimde gözlerim doldu. Aşağıdan Burak’ın sesi geldi:
"Hazırsan çıkalım Mezun Hanım!"
Gülerek indim. Elimi tuttuğunda parmaklarım onunkiyle uyum içindeydi.
Arabaya bindik, okulun yolunu tuttuk. Okul bahçesi süslenmişti, müzikler çalıyordu, herkes şıktı. Ama benim gözüm bir tek onda.
Burak takım elbise giymişti. O kadar… yakışıklıydı ki… bir an nefesim kesildi.
O da bana bakıp hafifçe fısıldadı:
"Çok güzelsin Mina. Ama zaten hep öylesin."
Parti başlamıştı. Müdür konuşma yaptı, öğretmenler ağladı, öğrenciler sarıldı. Hepimiz bir dönemin sonundaydık.
Kep atma zamanı geldiğinde, geri sayım yapıldı.
3… 2… 1!
Kepimizi havaya fırlattık!
Ve o an, gökyüzüne sadece kumaştan şapkalar değil…
Umutlar, dilekler, başlangıçlar da uçtu.
Müzik yükseldi. Herkes dans ediyordu. Burak elimi tuttu, beni dans pistine çekti.
Yavaş bir şarkı çalmaya başladığında, göz göze geldik.
Hiç konuşmadan dans ettik.
O an etrafımızdaki herkes silindi.
Sadece o vardı.
Ve ben vardım.
Ve kalbimiz, aynı ritimde atıyordu.
"Yeni bir hayat başlıyor," dedi kulağıma.
"Evet," dedim.
"Ve ben bu hayatta seninle yürümek istiyorum."
Kahkahalar, danslar, Zeytin'in mezuniyet cübbesiyle çekilmiş fotoğrafları…
Her şey büyülüydü.
Ve içimden geçen tek şey şuydu:
“Acılarla başladım… ama mutlulukla bitiriyorum.”