Bölüm 9
Bazen hayat, hiç beklemediğin bir anda yön değiştirirmiş. Belki de benimki de öyle bir andı… çünkü abim o gün ilk kez bana başka bir gözle baktı.
Okul çıkışıydı. Bahçede Burak’la konuşurken birden o sert adımları duydum. Başımı kaldırdığımda abim karşımdaydı ama bu kez yüzünde öfke yoktu. O tehditkar bakışları sönmüş gibiydi. Göz göze geldik. Sustum.
Burak hemen yanıma geçti ama abim sadece ellerini kaldırdı. Teslim olmuş gibi...
"Mina… dün gece düşündüm. Kendimi gördüm. Ne hale gelmişim dedim. Baba gibi olmamaktan korkarken, aynısı olmuşum."
Donakaldım.
"Sana yaptıklarım... affedilecek gibi değil. Ama yine de... bir şeyleri düzeltmeye çalışacağım."
O an ağlamak istedim ama yapmadım. Yıllardır beklediğim bir cümleydi bu ama işte… fazla geç kalmıştı.
"Ne yapacaksın?" diye sordum sadece.
Cevabı netti:
"Polise gideceğim. Teslim olacağım. Cezam neyse çekeceğim. Ama senin artık mutlu olman lazım."
Gözlerim doldu.
Ve gerçekten gitti… Gözümün önünde yürüyüp gitti, arkasına bile bakmadan. Sadece omzunun üzerinden bir cümle bıraktı:
"Kendine iyi bak."
Eve yalnız döndüm. Evin içinde bir sessizlik vardı ama huzurluydu. İlk kez... korkmadım. Ama tek başıma kalacağımı düşündükçe de içime bir sıkıntı oturdu.
Tam da o anda telefonum titredi.
Burak'tan mesaj geldi:
"Hazırlan. Seni almaya geliyorum. Artık yalnız yaşamayacaksın."
Burak'ın villası… başka bir dünyaydı. Kapıdan içeri girdiğimde büyük bir salon, yüksek tavanlar ve gülüşmelerle dolu bir kalabalık karşıladı beni. Arkadaşları oradaydı. Başta biraz çekindim ama sonra biri alaycı bir şekilde:
"Ooo yengemiz mi geldi?" dedi.
Herkes güldü. Ama Burak hemen sertçe döndü ona, bakışlarıyla öldürecek gibiydi.
"Bir daha böyle saçma şeyler söyleme. Mina misafirim. Saygı duyacaksınız."
Herkes sustu.
İlk kez... biri beni gerçekten koruyordu. Sahip çıkıyordu.
Burak, odaları gezdirdi. En son bana özel bir oda gösterdi.
"Burada kalacaksın. Rahat et. Kendini ait hissetmen zaman alabilir ama... burası artık senin evin de."
O an içimde sıcak bir şey kıpırdadı. Sanki yıllardır hasretini çektiğim “güvende olma” hissi, sonunda beni bulmuştu.
Burak’a dönüp sessizce "Teşekkür ederim," dedim.
O da bana sadece bir şey söyledi:
"Artık yalnız değilsin Mina."