Bölüm 8
Ertesi sabah uyanmak... zor geldi. Gözlerim yanıyordu, gece doğru düzgün uyuyamamıştım. Burak’la olan konuşmalarım kafamda dönüp duruyordu. İlk kez biri beni anlamış gibiydi. Ama bu iyi bir şey mi, kötü bir şey mi... hâlâ karar verememiştim.
Kahvaltıya inmedim. Zaten pek aç değildim. Abim mutfaktaydı, sesini duyabiliyordum. Sert tabak çatal sesleri... her zamanki gibi. Sessizce giyinip evden çıkmaya çalıştım ama arkamdan sesi geldi:
"Geç kalma okuldan. Yoksa dün akşamkinden beter olur."
Donakaldım. Arkamı dönmedim. Sesim bile çıkmadı. Sadece başımı eğdim ve kapıyı çekip çıktım. O an içimde öyle bir öfke birikti ki... ama yapacak bir şey yoktu. Şimdilik.
Okulun bahçesine girdiğimde Burak uzaktan el salladı. Hafifçe gülümsedim ama çok belli etmedim. Herkesin gözü üzerimdeydi, özellikle abimin okuldan tanıdığı çocuklar… Onlardan biri Burak’a doğru sokulup bi’ şeyler fısıldadı. Burak’ın suratı aniden ciddileşti.
Ders arası Burak beni köşeye çekti.
"Mina, abini tanıyorum. Geçmişte… bana bulaşmıştı. Onun ne yapabileceğini az çok biliyorum," dedi.
Şaşırdım. Sanki o an Burak’ın sadece ‘başkan’ değil, geçmişte kendi mücadelelerini vermiş biri olduğunu fark ettim.
"Ben... onun o halini görmek istemiyorum. Ama her şey daha da kötüye gidiyor Burak. Dün gece sana bir şey yapamadı ama... biliyorum, bu iş burada kalmaz."
Burak derin bir nefes aldı. "O zaman yalnız kalmayacaksın. Ben varım."
Bunları söylerken gözüm doldu. İlk defa biri gerçekten ‘ben seni bırakmam’ der gibi bakıyordu. Ama biz böyle dururken… uzakta biri bizi izliyordu.
Abim.
Okulun dış kapısında durmuştu. Kolları bağlı, yüzünde tehdit gibi bir ifade vardı.
Kalbim hızlandı. Burak arkasını dönüp onu görünce dudaklarını sıktı. Yanıma dönüp fısıldadı:
"Bu iş bitti sanıyorsa... çok yanılıyor."
İşte o an, korkumun yanında bir şey daha hissettim: Güç.
İlk kez biri benim yanımdaydı. Bu kez abimin karşısında tek başıma değildim.