Yurdun bahçesinden girmiş etrafa mal mal bakarken kendi kendime yurt değil saray mübarek dedim. duvara yaslanmış 3 kız gördüm yanıma koşarak geldiler ve adımı sordular.
hatta sonradan adının Nisa olduğunu öğrendiğim kız o kadar hızlı konuşuyordu ki arada yanındakiler nefes alması için ona uyarıda bulunuyorlardı. tanıştık anlaştık o kadar iyi insanlara benziyorlardı ki içim içime sığmıyordu onlarla konuşurken.
adlarının Nisa, Gece ve Sevim olduklarını öğrendim.
Beraber anlaştık ben numaramı vermemle bir guruba dahil olmuştum " bacikolarım" isime biraz kıkırdadım bende ve öğleden sonra 5 de beraber terasta piknik yapmak için anlaştık ve odamı öğrenip katıma çıktım.
kapının girişinde ki abla çok tatlıydı belli oldu giriş saatlerini biraz esneteceğiz bu yıl.
odalar anahtarla değil öğrenci kartlarıyla açılıyordu bu iyi bir şeydi ki benim gibi unutkan biri kesinlikle bir yerlerde anahtarlarını unutarak kapıda kalırdı
Odama baktım sevimli tatlı bir yerdi "478." numaraydı yani tahmin edebileceğinize göre o kadar büyüktü bu yurt.
odama girdim ve yatakta yatan bir çocuk gördüm kolunu gözünün üstüne kapatmıştı.
nefesim kesildi, kalbim duracakmış gibi oldu bu o çocuktu.
o da benim gibi yeni gelmişti çünkü bavulunu olduğu gibi bırakmış ve sanki kendini yatağa atmış gibi bir hali vardı.
"vay be hayat ne tuhaf demi demek 4 yıllık oda arkadaşım sensin" sözümü bitirir bitirmez elini çekerek gözlerini araladı.
beni görür görmez ayağa fırladı." sen gerçekten o kız mısın. "dedi oha öküz onca saat omzumda uyudun sana bir şey diyen olmadı göttük diyemedim tabi evet anlamında kafamı sallamakla yetindim.
rahatlamış gibi bir oh çekti ve ben " neden bu kadar rahatladın" dediğimde bana "oda arkadaşımla adının aynı olduğunu senle zıt yönlere gittiğimizden sonra fark ettimde ondan" cevabını verdi.
kafa dengi bir çocuğa benziyordu. lafı fazla uzatmadan kartımda ki numaraya baktım.
1 numaraydı yani 1 numaralı yatak. şanslı olduğumu düşündüm çünkü 4 kişiliğe kadar çıkan odalar varken ben 2 kişilik olana düşünüştüm
hem de iyi bir oda arkadaşıyla...
yatağımın yanındaki dolaba yaklaşarak bavulumun içine baktım galiba sığmayacaktı ama yere oturduğumdan yatağımın altında da bir bölme olduğunu görünce rahatladım
rahatlıkla eşyalarımı yerleştirdim ve oda arkadaşımın nerede olduğuna baktım oda benimle aynı şeyi yaptığını fark ettim.
iyi bari diye düşündüm ve duşa girmek için hazırlık yaptım. sonuçta burada evde olduğum gibi rahat olamazdım. zaten öyle bir rahatlıkta beklemiyordum.
acaba duşa girdiğimi haber etmelimiyim. yok ya neden edeyim ki sonra girdim duşa çok işim vardı çünkü bu gün bir buluşmam vardı çıkıp daha tatlı yapacaktım. şikayetcimiyim hayırr.
çıktım ve saçımı kuruttum. Eray odada değildi. mutfağa gittim ve tatlı yapmaya başladım. şimdi eğri oturup doğru konuşalım hamaratımdır.
yaptığım kurabiyeleri fırına atıp canım çektiği için de mozaik pasta yapmaya başladım. ımm ımm pek severim.
ben malzemeleri hazırlarken. olum baya iyi yurt haa bütün malzemeler var diye düşünüyordum ama kulağımda çalan şarkıya kendimi biraz fazla kaptırmışım galiba.
bağıra bağıra şarkı söyle yordum "orda her kiminleysen, belki sevgilinleysen söyle kumralım için sızlamazmııııııı. bilmem hatırlarmısın gözlerim ne renkti söyle kumralım benim adım neydiiiii"
öyle bir şevk ile söylüyormuşum ki kapının açılıp, Erayın yanıma gelip birde kulaklığımı çıkartana kadar bir şey duymamıştım.
"Ayza bağırmasan mı acaba diyorum."
"pardon çok özür dilerim kendimi kaptırmışım" dedim mahcup şekilde olmalıydım zaten.ilk günden rezil olmasan olmaz demi kızım.
yanıma geldi "yardım lazım mı severim ben tatlı yapmayı" dedi
"yani hayır diyemem " "tamam o zaman sen söyle ben yapayım nereden başlamamı istersin" "mesele fırında ki kurabiyelere bakarak başlayabilir misin? "tamamdır"
*********
biz kurabiyelerle uğraşırken ikimizde farklı şarkılar dinlediğimiz için pek konuşmamıştık. birden yanıma geldi ve kulağımdaki jbl kulaklığımı aldı. bende onun kulağında ki kablosuz kulaklığı aldım ve birden gözlerim büyüdü