Ertesi gün okulun son dersi bittiğinde Gökçe doğruca kütüphaneye gitti.
Kapıyı açtığında Göktuğ çoktan gelmişti.
Masanın üzerine iki kitap ve birkaç defter koymuştu.
Gökçe gülümseyerek yanına oturdu.
"Beklettim mi?"
Göktuğ başını iki yana salladı.
"Hayır."
---
Birlikte ders çalışmaya başladılar.
Kütüphanede yalnızca sayfaların çevrilme sesi vardı.
Arada sırada birbirlerine anlamadıkları soruları soruyorlardı.
Saatler nasıl geçti, ikisi de fark etmedi.
---
Akşamüstüne doğru Gökçe'nin midesi guruldadı.
Utanarak başını eğdi.
Göktuğ bunu duydu ama hiçbir şey söylemedi.
Çantasını açtı.
İçinden iki tane sandviç çıkardı.
Birini Gökçe'ye uzattı.
"Ben..."
"İkisini de kendim için almamıştım."
dedi Göktuğ.
"Aslında birini senin için almıştım."
Gökçe şaşkınlıkla ona baktı.
"Benim için mi?"
Göktuğ başını salladı.
"Evet."
Gökçe'nin gözleri doldu.
Kimsenin onu düşünmesine alışık değildi.
"Teşekkür ederim."
Sandviçi yavaşça aldı.
---
Yemeklerini yerken Gökçe bir soru sordu.
"En büyük hayalin ne?"
Göktuğ biraz düşündü.
"Bir ev."
Gökçe şaşırdı.
"Sadece bir ev mi?"
Göktuğ hafifçe gülümsedi.
"İçinde kendimi güvende hissedeceğim bir ev."
Gökçe bu cevabı duyunca sessizleşti.
Çünkü onun da en büyük hayali buydu.
Sevgi dolu bir yuva...
---
Göktuğ da aynı soruyu sordu.
"Peki senin?"
Gökçe derin bir nefes aldı.
"Bir gün öğretmen olmak istiyorum."
"Neden?"
"Çünkü hiçbir çocuğun kendini yalnız hissetmesini istemiyorum."
Göktuğ onun cevabını dikkatle dinledi.
İçinden, "Bunu başaracaksın." diye geçirdi.
---
Kütüphaneden çıkacakları sırada masanın üzerinde küçük, mavi bir not kâğıdı gördüler.
Kâğıtta tek bir cümle yazıyordu:
> "Geçmişini değiştiremezsin ama geleceğini yazabilirsin."
Gökçe notu eline aldı.
"Güzelmiş."
Göktuğ hafifçe başını salladı.
"Bence de."
İkisi de notun kime ait olduğunu bilmiyordu.
Ama o cümle, o gün ikisinin de aklında kaldı.
Belki geçmişleri acılarla doluydu.
Ama gelecek...
Henüz yazılmamıştı.