Aradan birkaç gün geçmişti.
Gökçe ile Göktuğ artık her öğle arasında kütüphanede buluşuyordu.
Kimi zaman ders çalışıyorlar, kimi zaman sadece sessizce kitap okuyorlardı.
Konuşmadan da birbirlerini anlayabiliyorlardı.
---
O gün Gökçe, okulun merdivenlerini silerken ayağı kaydı.
Elindeki kova devrildi.
Kendisi de basamaklara düştü.
Dirseği sertçe merdivene çarptı.
"Ah..."
Acıyla gözlerini kapattı.
Koridordaki birkaç öğrenci dönüp baktı.
Ama kimse yardım etmedi.
Tam ayağa kalkmaya çalışırken tanıdık bir ses duyuldu.
"Gökçe!"
Göktuğ koşarak yanına geldi.
"İyi misin?"
Gökçe acıyla başını salladı.
"Biraz canım yandı."
Göktuğ dikkatlice koluna baktı.
Dirseği kızarmıştı.
"Revire gidelim."
"Gerek yok."
"Var."
Göktuğ'un sesi sakindi ama kararlıydı.
İtiraz edecek gibi değildi.
---
Revire gittiklerinde hemşire Gökçe'nin dirseğine buz koydu.
"Şanslısın, ciddi bir şey yok."
Gökçe rahat bir nefes aldı.
Göktuğ da sessizce kapının yanında bekliyordu.
Hemşire gülümseyerek,
"Arkadaşın seni hiç yalnız bırakmadı."
dedi.
Gökçe utangaç bir şekilde Göktuğ'a baktı.
Göktuğ ise sadece başını eğdi.
---
Okul çıkışında birlikte yürürlerken Gökçe sessizliği bozdu.
"Neden bana bu kadar yardım ediyorsun?"
Göktuğ durdu.
Birkaç saniye düşündü.
"Çünkü..."
Derin bir nefes aldı.
"...küçükken bana yardım edecek kimsem yoktu."
Gökçe'nin gözleri doldu.
Göktuğ devam etti.
"Birinin aynı yalnızlığı yaşamasını istemiyorum."
Bu sözler Gökçe'nin kalbine dokundu.
İlk kez biri onu acıdığı için değil...
Anladığı için yanında oluyordu.
---
Tam yolları ayrılacakken Gökçe cesaretini topladı.
"Yarın..."
Göktuğ ona baktı.
"Beraber kütüphanede ders çalışalım mı?"
Göktuğ'un yüzünde hafif bir tebessüm belirdi.
"Olur."
İkisi de gülümsedi.
Belki hayat geçmişte onlardan çok şey almıştı.
Ama şimdi...
Yavaş yavaş birbirlerine güvenmeyi öğreniyorlardı.
Ve bu, ikisinin de uzun zamandır hissetmediği kadar güzel bir başlangıçtı.