Göktuğ'un elindeki dikişler nedeniyle aradan birkaç gün geçmişti.
Artık okula yeniden gelmeye başlamıştı.
Sağ eli hâlâ bandajlıydı ama kendini daha iyi hissediyordu.
Gökçe onu okulun girişinde görünce içten bir gülümsemeyle yanına yaklaştı.
"Günaydın."
"Günaydın."
"Elin nasıl?"
"Daha iyi."
Gökçe rahat bir nefes aldı.
"Sevindim."
---
O gün dersler erken bitti.
Okul çıkışında gökyüzü yeniden bulutlanmıştı.
Göktuğ ile Gökçe birlikte yürümeye başladılar.
Tam okulun önündeki yaya geçidine geldiklerinde şiddetli bir yağmur başladı.
İkisi de koşarak yakındaki bir durağa sığındı.
Yağmur öyle şiddetli yağıyordu ki karşı taraf neredeyse görünmüyordu.
---
Durağın altında sessizce beklerlerken Gökçe konuştu.
"Eskiden yağmuru hiç sevmezdim."
Göktuğ ona döndü.
"Neden?"
"Annemle babamı kaybettiğim gün de yağmur yağıyordu."
Göktuğ hiçbir şey söylemedi.
Sadece onu dinledi.
Gökçe devam etti.
"Ne zaman yağmur yağsa o günü hatırlıyorum."
Göktuğ yavaşça başını eğdi.
"Ben de..."
Gökçe merakla baktı.
"Annemi son görüşümde hava çok soğuktu."
İkisinin de sesi kısılmıştı.
Acılar farklıydı.
Ama hissettirdikleri aynıydı.
---
Tam o sırada gök gürledi.
Gökçe istemsizce irkildi.
Elindeki çanta yere düştü.
Göktuğ eğilip çantayı aldı.
Sonra bir an durdu.
Hiç düşünmeden Gökçe'nin elini tuttu.
"Geçti."
dedi sakin bir sesle.
Gökçe önce şaşırdı.
Sonra elini çekmedi.
İlk kez biri ona böyle güven vermişti.
İkisi de konuşmadan yağmurun dinmesini bekledi.
---
Yağmur hafiflediğinde yollarına devam ettiler.
Sokağın başında ayrılacakları sırada Gökçe durdu.
"Bugün..."
Göktuğ ona baktı.
"Teşekkür ederim."
"Neden?"
"Yanımda olduğun için."
Göktuğ hafifçe gülümsedi.
"Her zaman."
Gökçe bu sözü duyunca kalbinin hızlandığını hissetti.
Ama hiçbir şey söylemedi.
Çünkü bazı duyguların zamana ihtiyacı vardı.
Ve ikisi de bunun farkındaydı.
Gökyüzünde bulutlar yavaş yavaş dağılırken, ikisinin de içinde yeni bir umut filizleniyordu.