Bölüm 3

Sessizlik, Nevera’da yankılanmıyordu. Sanki bu gezegen, sesleri içine çekiyordu hiçbir şey geri dönmüyordu. İlk adımlarımı attığımda, ayaklarımın altındaki zemin neredeyse saydamdı. Altında, mavi ve mor arasında titreşen damarlar vardı canlı gibiydi. Bir süre sonra bu damarlar birleşti ve beni bir patikaya yönlendirdi. Lira sessizdi, ama biliyordum… o da dinliyordu. Gökyüzünde yıldızlar tersine dönmüş gibiydi bazıları düşüyor, bazıları yükseliyordu. Zaman burada düz bir çizgi değil, bükülmüş bir halka gibiydi. Yaklaşık bir saat yürümüş olmalıyım belki de saniyelerdi, emin değildim. Sonra önüme bir alan açıldı. Devasa bir göl…Ama su değil, sıvı ışık doluydu. Yüzeyi aynaya benziyordu; baktığımda gökyüzünü değil, kendi anılarımı görüyordum. Yaklaştım.Dizlerimin hizasında dalgalar kıpırdadı, ama rüzgar yoktu. Sanki göl, beni fark etmişti. “Lira… burası ne?” dedim. Cevap gelmedi. Tam o anda, bir titreşim beynimin arkasına saplandı. Bir ses ne erkekti, ne kadın. Kulağımdan değil, zihnimin içinden konuştu: "Burada olmaman gerekiyordu.” Donakaldım. “Kim… kimsin sen?” Göl parladı, yüzeyinde siluetim şekil değiştirdi. Sanki ben değildim artık başka birinin yüzü, bana bakıyordu. “Bu yer, uyananları kabul etmez. Git, Melodi.” Kalbim hızlandı. “Adımı nereden biliyorsun?” O an, Lira aniden yankılandı sesi boğulmuş gibiydi: “Melodi, bağlantıyı kes! Şimdi, hemen!” Göl bir anda sarsıldı, sıvı ışık yukarı doğru sıçradı. Zeminden derin bir uğultu yükseldi ve Lira’nın sesi kesilmeden hemen önce tek bir cümle daha duyuldu: “Gezegen seni fark etti.” Geriye doğru birkaç adım attım.Yer çatladı. Gölün kenarından bir karaltı yükseldi biçimsiz, gölgeyle ışık arasında bir varlık. Sanki beni taklit ediyordu, her nefesimi gecikmeli olarak yankılıyordu. Nevera artık beni görüyordu. Ve bu, onu uyandırmıştı...