Bölüm 2

Rüzgar yoktu. Ama havada sürekli bir titreşim vardı sanki hava değil, zamanın kendisi soluk alıp veriyordu. Bir adım attım. Toprak altında bir şey hışırdadı, sonra sustu. Sanki ben hareket ettikçe bu yer beni dinliyordu. Lira sessizdi. Sadece ışığı yanıp sönüyordu, kırık bir nefes gibi. “Buraya… nasıl geldim?” diye sordum. Uzun bir sessizlikten sonra, sesi titrek bir yankıyla geri döndü: “Hatırlamıyorsun, değil mi?” Başımı iki elimle tuttum. Görüntüler parça parça zihnimin arkasında çakıyordu. Bir laboratuvar, cam tüplerin içindeki sıvı ışıklar, beyaz giysiler ve sonra... bir patlama. Karanlık,sessizlik. “Proje Nevera…” dedim kendi kendime. O an Lira’nın ışığı bir anda parladı. “Bunu nasıl hatırladın?” “Ben… çalışıyordum. Zaman katmanlarını sabitlemeye çalışıyorduk. Ama…” Boğazım kurudu. "Bir görüntü geldi gözümün önüne:Bir el, camın arkasında bana doğru uzanıyordu.Sonra her şey yanmaya başladı.“ "Melodi” dedi Lira yavaşça. “Deney sırasında bir şey ters gitti. Ve sistem seni... Nevera’ya gönderdi.” “Bu imkânsız,” dedim. “Nevera sadece bir modeldi. Gerçek bir yer değil.” Lira sustu. Sonra fısıltı gibi konuştu: “Artık her model gerçeğe dönüştü. Çünkü sen onu sen yarattın... "