Gözlerim açtım ve kapattım bu düşünce bedenimin her yerini yakıyordu. Buna izin vermeyecektim.
"Az kaldı dayan be kızım bir şey yok, bir şey yok."
Ve evet artık güvenli bölgedeydim. İnsan seslerini duyamıyordum, kalkanı aşmayı başarmıştım.
Kucağımda tuttuğum tilkiye baktım. Bana dehşet içinde bakıyordu. Dudaklarımdan akan kan onu baya ürkütmüştü anlaşılan, ona minik bir gülümseme gönderdim ve kulağına "sorun yok küçük bebeğim, yaşayacasın, benim için de yaşa anlaştık mı?" Dedim. bunlar annemin son sözleriydi, kokusunu bile unutmutum ama bu sözleri unutamamıştım. Ve bunun ardından artık bacaklarımı hissedemiyordum.
Dizlerimin üzerine çöktüm, kollarımı araladım ve tilkinin uzaklaşmasına izin verdim. Kucağımdan atladı ve bana minnet dolu gözlerle baktı. Bu bakışları görmek ölmeye değer diye düşünüp kendimi yüz üstü yere bırakırken kardeşimin çığlıklarını duydum. Ateş, dehşet verici bir ses tonuyla abla diye bağırmıştı. İşte o an duyduğum son şey buydu. Ve yüzümün yere çarpmasıyla hissettiğim acı ile artık hatırladığım tek şey; bir süre için karanlıktı.
Bir son böyle mi olmalıydı... Annem için yaşayamamıştım..
