Hayır bu sefer buna izin vermeyecektim. Aynı sonu tekrar yaşamak istemiyordum. Hayır hayır.
Hızla saklandığım yerden çıktım. Hangi insan olursa olsun ben daha güçlüydüm. Kralın kılıç tutan elini tuttum ve savurdum. Kral geriye doğru tökezledi ve düştü.
Şaşırmış mıydı bilmiyorum yüzü hâli nasıldı bilmiyorum.
O an düşünemiyordum. Hızlıca tilkiyi yakaladım ipi kopardım ve koşmaya başladım. Bir çok bağırma duyuyordum. Uzun zaman sonra bu kadar insan sesi duymak beni sersemletiyordu. Hızla ağaç sarayına dönmem lazımdı.
Ağaç sarayı bizim güçlerimizden oluşan özel bir kalkan ile korunan bölgeydi. Saray dediğim insanların sarayına hiç benzemiyordu. Bizimki büyülü kocaman bir ağaçtı. Oraya yaklaşırsam ağaç sarayı halkı da bana yardım ederdi.
Bu düşünceler beni biraz rahatlamıştı ve daha mantıklı düşünerek elektrik enerjimi bacaklarıma aktardım. İnsanlar artık ölse belki ruhları ile yakalarlar beni diye düşünüp yarım ağız sırıttım ama bu düşünce hatalıydı. Ormanın sık ağaçları arasından bir anda bir insan çıktı.
"Dalga mı geçiyorsunn, sen nerden çıktın?" diyip yönümü değiştirdim yaptığım en büyük hata buydu çünkü arkamdan da sürü halinde insanlar geliyordu. Bir tane insana da ölmeyiz deyip tekrar o birden önüme çıkan insana doğru yöneldim.
Titriyordu. Yere çöktü ve yalvarmaya başladı. "Lütfen beni öldürme." İnsanlar aptaldı ona bakmadım bile hızla yanından geçip koşmaya devam edecektim ama sırtımda hissettiğim acı beni yavaşlattı. Gök gürledi ve büyük bir yıldırım tamda insanın olduğu yere düştü. Yıldırımı hiç önemsemeyip sırtımdaki hızla yayılan acıyı sorgulamaya başladım;
"Adrenalindendir ya" diyip koşmaya, daha hızlı koşmaya devam ettim. Nefes alış verişlerim iyice düzensizleşti. Gözlerim artık net göremüyordu. Artık koşamıyordum sendeleyerek yürümeye devam ettim. Ağzımın içinde demir tadı yayılmaya başladı. Vurulmuş muydum. Bir insan tarafından hemde. Bir insan beni de mi öldürecekti. 5 yaşımdayken annemi öldürdükleri gibi..
