Nefesin Nefesimdeydi

"Baba gerçekten bu sefer bir şey yapmadım," ağlamalarımın ortasında sonunda itiraz etmiştim. Sakinleşmek için gözlerini kapattı. Geri açtığında gördüğüm ifadeyle başımı iki yana salladım hızlıca. Evet, önceden bir daha bir olaya karışırsam beni Adana'ya göndereceğini söylemişti. "Baba zamanında müdürün odasını ateşe vermiş olabilirim, sınav kağıtlarını çalmış olabilirim, tuvaletin kapısını kırmış olabilirim, telefon dolabının kapağını kırmış olabilirim, sınıf defterini yırtmış olabilirim, sınıfın perdesini yakmış olabilirim, canım sıkıldığı için yangın alarmını çalıştırıp okulda kaos çıkmasına sebep olmuş olabilirim. Ve daha sayamayacağım bir çok şey var ama ben hayatımda daha önce hiç alkol bile içmemişken okula neden o iğrenç şeyi sokayım ki?" İftira atmışlardı bana ve babam kör kütük buna inanıyordu. Tamam sicilim kötü olabilir ama okula içki götürecek kadar kudurmadım henüz. Babam bir süre yüzüme baktı. "Aslında şöyle düşününce seni Adana'ya göndermek için geç bile kalmışız. Bu kadar şeye nasıl göz yumdum acaba?" Ben orada tek başıma ne yapardım. Hiç mi düşünmüyor bu adam beni? "Anne, sen bir şey de bari ben orada tek başıma ne yapacağım?" Annemin bir şey yapamam bakışları ile pes ettim.