-Şansa bak bugün uyuyacağım tuttu. Umarım bu şans tekrar gelir.
-Gelir gelir merak etme.
-Sende mecburen abinle gidiyorsun.
-Evet. Oyun çıkmış ona bakacaklarmış ben de onları izleyeceğim.
-Oyunu bana da anlat merak ettim.
-Lütfen korku oyunu olsun.
-Evet evet evet.
-Abimin çığlıklarını duymak istiyorum.
-Abin korkar mı?
-Korkmaz olur mu? Parçalanmış cesetler korkar biraz yani aniden karşısına parçalanmış bir ceset çıksa çığlık atar.
-Abin korkunca oyunu sana devreder.
-Olay şöyle gerçekleşebilir: Abim korkar ben de bundan mı korktun derim abimde al yiyorsa sen oyna der. Korkmayınca da abim sinir olur. Beni döver.
-Sonu böyle olmamalıydı.
-Sonunu ilk başta farklı düşünmüştüm de… Ben yapınca abim sinirleneceğini unutmuşun sonu da böyle oldu. Of.
-Arif abi var diye dövmez belki.
-Arif abiyle yakınlar. Üstüne Arif abi, abi-kardeş diye karışmaz.
-Evdekiler karışır.
-Evde kimse yokmuş.
-Bu da demek oluyor ki kurtulma şansın yok.
-Evet…
Okul Çıkışı
Çıkış zili çaldı. Arif abinin aldığı, yeni çıkan korku oyunu merak ediyorum. Aslına bakarsak oyunu değil abimin çığlıklarını merak ediyorum. Abimin çığlığını merak ediyorum… Erkek gibi mi çığlık atacak, yoksa kız gibi mi? Bu sorumun cevabını almam uzun sürmeyecek…
Defne yavaş yavaş hazırlanıyordu. Ona bakarken kapıda Arif abi belirdi.
-Aylin, gidiyoruz!
Şaşırmıştım. Neden abim çağırmadı? Abim nerede? İşimi var?