Suyun karanlık ve soğuk derinliklerinde Do-hee, bilincini kaybetmek üzere olan ve yavaşça dibe çöken Gu-won’u gördü. Pes etmedi; ciğerlerindeki son nefesle ona doğru yüzdü ve adamın elini sıkıca kavradı. Tam o el ele tutuştukları anda, suyun altında altın sarısı bir ışık patlaması yaşandı. Gu-won’un sol bileğinde bulunan ve ona iblislik güçlerini veren haç şeklindeki dövme, yavaşça onun teninden silindi ve suyun içinde süzülerek Do-hee’nin bileğine yerleşti. Do-hee, adamı suyun yüzeyine doğru çekmeye başladı.
Sabahın ilk ışıkları sahile vururken ikisi de ıslak kumların üzerinde yatıyordu. Gu-won öksürerek uyandı, hemen üstünü başını silkeledi ve her zamanki havalı tavrıyla mırıldandı:
"Bir iblise hiçbir şey olmaz."
Parmağını şıklatarak vakfına ışınlanmak istedi ama sadece kuru bir çıt sesi çıktı. Şaşırdı. Bir kez daha denedi, ardından havayı yumrukladı ama hiçbir şey değişmedi. Ne uçabiliyordu ne de ateşi kontrol edebiliyordu. Sıradan, aciz bir insan gibi kalakalmıştı.
O sırada Do-hee, bileğindeki ani yanma hissiyle inleyerek doğruldu. Islak saçlarını geriye atıp sol bileğine baktığında, dün gece o adamın elinde gördüğü o haç dövmesinin artık kendi teninde parıldadığını gördü.
Gu-won, kadının bileğindeki parıltıyı fark ettiği an gözleri yuvalarından fırlayacak gibi oldu. Delirmiş gibi Do-hee’nin yanına koştu, dizlerinin üzerine çöküp onun bileğini sertçe kavradı:
"Bu... Bu imkansız! Bu benim dövmem! Benim gücüm! Senin bileğinde ne arıyor?!"
Do-hee, canının acısıyla bileğini geri çekmeye çalışırken adamın göğsünü yumrukladı:
"Bıraksana be bileğimi! Manyak mısın nesin, zaten her yerim ağrıyor! Git başımdan!"
Gu-won, elini bıraktığı an damarlarındaki o doğaüstü gücün tamamen söndüğünü hissetti. Karşısındaki bu öfkeli kadına bakarken hayatında ilk defa korkuyu tatmıştı. Artık güçlerini kullanabilmesinin tek yolu, bu kadının elini tutmaktı.