Aynı günün gecesi, karanlık ve sisli orman yolunda Do-hee’nin arabasının tekerlekleri büyük bir gürültüyle patladı. Arkasından gelen siyah maskeli katil, elindeki bıçakla arabaya doğru yaklaşırken Do-hee can havliyle kapıyı açıp sislerin arasına doğru koşmaya başladı. Nefesi tükeniyor, ayakları birbirine dolanıyordu. Tam bir ağacın dibinde köşeye sıkışmışken, zaman birden yavaşladı. Sislerin arasından, elinde siyah bir şemsiyeyle ağır adımlarla yürüyen o adam belirdi: Jeong Gu-won.
Katil, karşısına çıkan bu adama saldırmak için hamle yaptı ama Gu-won parmağını tek bir kez şıklattı. Katil, sanki görünmez bir duvara çarpmış gibi havaya fırlayıp yere serildi.
Do-hee şok içinde yerde yatarken, Gu-won şemsiyesini onun üzerine doğru eğdi. Gözleri kapkaranlık, sesi büyüleyiciydi:
"Hayatın pamuk ipliğine bağlı. Ölmek üzere olan insanların yaydığı o çaresizlik kokusunu kilometrelerce öteden alırım."
Do-hee titreyen sesiyle sordu:
"Sen... Sen de kimsin? Ne istiyorsun benden?"
Gu-won hafifçe gülümsedi, cebinden üzerinde garip semboller olan altın bir saat çıkardı:
"Ben bir iblisim. Sana hayatını geri verebilirim, seni bu katilden kurtarabilirim. Ama küçük bir şartım var: Benimle bir sözleşme imzalayacaksın. 10 yıl boyunca bu dünyada kral gibi yaşayacaksın, ancak süre bittiğinde ruhun benim olacak ve cehenneme gideceksin. Seçim senin; ya şimdi burada ölürsün ya da bana ruhunu satarsın."
Katil arkada doğrularak arabayı çalıştırdı ve farları yakıp üzerlerine doğru sürmeye başladı. Do-hee yaklaşan ölümün soğukluğunu hissederek bağırdı:
"Tamam! Ne dersen kabul! Kurtar beni!"
Gu-won kibirle gülümsedi: "Anlaşma sağlandı."
Ancak tam güçlerini kullanıp arabayı durduracağı sırada, Gu-won’un içindeki büyü aniden tepe taklak oldu. Gücü parmaklarının ucundan kayıp gitti. Hızla gelen araba ikisine birden çarptı ve büyük bir savrulmayla yolun kenarındaki derin denize uçtular.