Sahnedeki alkışlar yavaş yavaş dinerken Mükremin ve Karagül birbirlerine gülümsediler. Birkaç dakika önce rakip gibi görünen ikili, şimdi aynı ritimde nefes alan iki sanatçı olmuştu. Seyirciler onların dostluğuna tanık olmanın heyecanını yaşıyordu.
Ancak kuliste herkes aynı duyguları paylaşmıyordu.
Kalabalığın arasından, siyah pelerinli gizemli bir kişi onları sessizce izliyordu. Yüzündeki gülümseme pek de dostça değildi.
"Demek sonunda birleştiler…" diye fısıldadı kendi kendine. "Bu işimi biraz zorlaştıracak."
Mükremin, kulise girer girmez derin bir nefes aldı.
"İnanamıyorum," dedi gülerek. "Az önce seni düşmanım sanıyordum."
Karagül hafifçe omuz silkti.
"Bazen insanlar birbirlerini tanımadan yargılıyor. Ama sen hiç de düşündüğüm gibi biri değilmişsin."
Tam o sırada organizatör telaşla içeri girdi.
"İkinizi de arıyordum!" dedi heyecanla. "Bir hafta sonra düzenlenecek Büyük Altın Mikrofon Festivali'ne davet edildiniz."
İkisi de şaşkınlıkla birbirine baktı.
"Birlikte mi?" diye sordu Mükremin.
"Elbette birlikte!" dedi organizatör. "Bugün sahnede yarattığınız uyum herkesin dilinde."
Karagül'ün gözleri parladı.
"Bir düet mi yapacağız?"
Mükremin gülümseyerek elini uzattı.
"Sanırım kader bizi aynı sahnede buluşturmaya kararlı."
Karagül onun elini tuttu.
"Ve bu daha başlangıç."
Fakat kulisin karanlık köşesinde duran gizemli kişi, elindeki eski altın kolyeye baktı.
"Altın Mikrofon Festivali…" dedi alçak bir sesle.
"Orada görüşeceğiz, sevgili divalar."
Ve yüzünde beliren gizemli gülümseme, yaklaşan günlerin hiç de sakin geçmeyeceğinin habercisiydi… 😨✨