Bir hafta göz açıp kapayıncaya kadar geçmişti. Mükremin ve Karagül, Büyük Altın Mikrofon Festivali için gece gündüz çalışıyorlardı. Bir zamanlar birbirlerine meydan okuyan iki diva, şimdi aynı hayalin peşinden koşuyordu.
Provalar sırasında kahkahalar eksik olmuyordu.
"Yanlış notaya girdin!" diye takıldı Mükremin.
Karagül gülerek, "En azından dans ederken kendi ayağıma basmadım," diye karşılık verdi.
İkisi de kahkahalara boğuldu. İnsan denen türün en ilginç özelliklerinden biri buydu; önce savaş açıyorlar, sonra birlikte şakalaşıyorlardı.
Festival günü geldiğinde salon ışıl ışıldı. Ülkenin dört bir yanından sanatçılar gelmişti. Herkes büyük ödül için heyecanlıydı.
Tam sahneye çıkmaya hazırlanırlarken, masalarının üzerinde siyah bir zarf buldular.
Karagül kaşlarını çattı.
"Bu da ne?"
Mükremin dikkatlice zarfı açtı. İçinden altın renkli bir kart çıktı.
Kartta sadece şu yazıyordu:
"Gerçek yıldızlar yalnızca alkışlarla parlamaz. Beni gece yarısı eski prova salonunda bulun."
İkisinin de yüzü ciddileşti.
"Kim göndermiş olabilir?" diye sordu Karagül.
Tam o sırada yaşlı bir görevli onları görünce şaşırdı.
"O kartı nereden buldunuz?" dedi telaşla.
"Biliyor musunuz bunu?" diye sordu Mükremin.
Görevli korkmuş gibiydi.
"Yıllar önce aynı kart, efsanevi sanatçı Gülnihal Diva'ya gönderilmişti. Ondan sonra..." dedi ve sustu.
"Ondan sonra ne oldu?" diye sordu Karagül.
Yaşlı adam yutkundu.
"Kimse onu bir daha sahnede görmedi."
Mükremin ile Karagül birbirlerine baktılar.
Az önce festival heyecanı yaşayan iki arkadaş, şimdi kendilerini tuhaf bir gizemin ortasında bulmuşlardı.
Ve sahneye çıkmalarına sadece on dakika kalmıştı...
Ama ikisinin de aklında tek bir soru vardı:
Gece yarısı eski prova salonunda onları kim bekliyordu? 👀✨
Devam edecek...