Bölüm 8

Sonunda köye varmıştım. Evin önünde duruyordum. Ev tahtadandı. İçerisi de tamamen ahşap ve tahtadan oluşuyordu. Çok da büyük olmayan, küçük ve sade bir evdi. İçeri girdim. İçeride bir yemek masası, açık renkte eskimiş bir koltuk ve yukarı kata uzanan dar bir merdiven vardı. Duvarda uzun bir tahta raf asılıydı; üzerine dizilmiş garip ve ne işe yaradığı belli olmayan eşyalar duruyordu. Köşede bir şömine vardı ve şöminenin başında, odun atan annem duruyordu. Ateşin ışığı yüzüne vuruyor, evi sıcak bir turuncu renkle aydınlatıyordu. Annem eskiden bir büyücüydü. Çok güçlüydü; 180 büyücü arasından biriydi. Büyüleriyle insanları ve hatta insanların ruhlarını bile değiştirebiliyorlardı. Anneannem, annemin çocukluğundan beri büyüleri ve büyücülükle uğraşmayı sevdiğini bana defalarca anlatmıştı. Velmora Kralı Harold Alberta büyücülüğü yasakladığından beri annem büyü yapmadığını söylerdi. Ama bazen, kimse görmeden, çiçeklerin ve diğer bitkilerin büyümesi için gizlice basit büyüler yapardı. Koyu kahverengi saçlarını toplamıştı. Üzerine giydiği koyu mor renkteki köylü elbisesi artık eskimişti, ama buna rağmen halinden memnun görünüyordu.