Bölüm 9

Şöminenin ateşi yavaş-yavaş yanırken, annem elindeki odun parçasını ateşin içine bıraktı. Alevler kısa bir anlığına yükseldi, sonra tekrar sakinleşti. Ev her zamanki gibi sessizdi ama bu sessizlik bana ağır geliyordu. Annem arkasını dönmeden konuştu. “Bugün bir haber aldım,” dedi. Ses tonu farklıydı. Ne tamamen sakindi ne de endişeli. Masanın kenarından doğruldum. “Ne haberi?” diye sordum. Annem derin bir nefes aldı ve bana döndü. Gözleri şöminenin ışığında koyulaşmıştı. O an, bunun sıradan bir konu olmadığını anladım. “Alienmera Akademisi,” dedi yavaşça. Kalbim hızlandı. Bu ismi daha önce duymuştum. Herkes duymuştu. Ama kimse yüksek sesle konuşmazdı. “Ne olmuş Akademi’ye?” dedim. Annem bana birkaç saniye baktı, sanki tepkimi ölçüyordu. Sonra kararlı bir sesle konuştu: “Oradan bir kabul mektubu geldi.” Sözleri bir anlığına havada asılı kaldı. “Benim için mi?” diye sordum, fısıltıya yakın bir sesle. Başını salladı. “Evet. Seni kabul etmişler.” Ne diyeceğimi bilemedim. Alienmera Akademisi… Efsanelerde adı geçen, sadece seçilmişlerin girebildiği yer. Oraya gidenlerin geri dönmediği, dönenlerin ise asla eskisi gibi olmadığı söylenirdi. “Ama ben…” diye başladım. “Ben özel biri değilim.” Annem hafifçe gülümsedi. Bu gülümseme, yıllardır sakladığı bir sırrın ağırlığını taşıyordu. “Bazen en tehlikeli güçler, fark edilmeden büyür,” dedi. Ayağa kalktı ve duvardaki raflardan birine yöneldi. Uzun zamandır dokunulmamış gibi duran eski bir sandığı açtı. İçinden, üzerinde yabancı semboller bulunan ince bir mühür çıkardı. “Alienmera,” dedi, “ruhları ve mühürleri anlayabilenlerin yeridir.” İçimde garip bir ürperti dolaştı. Ormanda gördüğüm kız geldi aklıma. Beyazlar içindeki o donuk bakış… ve söylediği tek kelime. “Buldum.” “Gitmek zorunda mıyım?” diye sordum. Annem bana yaklaştı, elini omzuma koydu. “Hayır,” dedi. “Ama gitmezsen, seni bulan şey bir gün yine gelir.” O an anladım. Bu sadece bir okul değildi. Bu, kaçamayacağım bir başlangıçtı.