Bölüm 7

Yürüyordum. Arkama bile bakmadan, neredeyse nefesim kesilene kadar hızlı adımlarla yürüyordum. Ayak seslerim sessizliğin içinde kulağıma fazla yüksek geliyordu. Arkama neden bakmadığımı ben bile bilmiyordum. Bakarsam birini mi görecektim? Yoksa sadece korkularımla mı yüzleşecektim? Hiçbir fikrim yoktu. Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi atarken, cesaretimi toplayıp başımı arkaya doğru çevirdim. Yol hâlâ aynıydı; karanlık, ıssız ve ürkütücü. Biraz uzaklaşmıştım ama içimdeki huzursuzluk hiç azalmamıştı. Tam başımı önüme çevirecekken ayağım çalılıklara takıldı. Dengeyi sağlayamadan sert bir şekilde yere düştüm. Ellerim toprağa bulandı, canım acıdı ama asıl acıtan şey, içimi saran o garip histi. Kafamı yavaşça yukarı kaldırdığımda, önümde dimdik duran bir kız gördüm. Bembeyaz giyinmişti. Elbisesi karanlığın içinde adeta parlıyordu. Boyu neredeyse benimle aynıydı. Teni, saçları kadar solgun ve renksizdi. Yüzünde hiçbir duygu yoktu; donuk bakışları doğrudan bana kilitlenmişti. Gözlerimi ovuşturdum, bunun bir hayal olmasını dileyerek… Ama hâlâ oradaydı. Şaşkınlıkla ayağa kalktım. Sesim titreyerek, “Sen kimsin?” diye sordum. Kız bana doğru bir adım attı. İçgüdüsel olarak ben de geri çekildim. Olduğu yerde durdu. Başını yavaşça omzuna doğru eğdi ve birkaç saniye boyunca hiç konuşmadan bana baktı. Sonra dudakları hafifçe kıvrıldı. O gülümseme içimi daha da ürpertti. “Buldum,” dedi, neredeyse fısıldar gibi. Onu baştan aşağı süzdüm. “Neyi?” diye sordum. Cevap vermedi. Sadece gözlerimin içine baktı ve bir göz kırpması kadar kısa bir anda ortadan kayboldu. Olduğu yere baktım, etrafıma döndüm, çalılıkların arasına, yolun sonuna… Ama hiçbir yerde yoktu. Ne olduğunu anlayamadan, üstümü bile temizleyemeden yürümeye devam ettim. Az önce yaşananları zihnimde tekrar tekrar canlandırıyordum. O kız kimdi? Ve neyi bulduğunu söylüyordu? Buna dair en ufak bir fikrim bile yoktu.