Bölüm 12

İlk ders salonundan çıkarıldığımızda kimse konuşmuyordu. Hepimiz aynı soruyu düşünüyorduk: Test ne zaman başlayacak? Cevabı çok beklemedik. Bizi yüksek tavanlı, dairesel bir salona götürdüler. Salonun ortasında taş bir platform vardı. Zemine kazınmış semboller loş ışıkta belli belirsiz parlıyordu. Buraya adım attığım anda içimde bir baskı hissettim. Az önce konuşan siyah pelerinli kadın yeniden karşımıza çıktı. “Bu, Alienmera’daki ilk testiniz,” dedi. “Burada bilgi değil, refleks; güç değil, denge ölçülür.” Kalbim hızlandı. “Platforma tek tek çıkacaksınız,” diye devam etti. “Size verilen süre içinde ayakta kalmanız yeterli.” Ayakta kalmak? Bu kadar basit mi? İlk öğrenci çağrıldı. Platforma adımını atar atmaz yer titredi. Görünmez bir kuvvet onu sarsmaya başladı. Çocuk dişlerini sıktı, birkaç saniye dayandı ama sonra dizlerinin üzerine çöktü. Salonda derin bir sessizlik oluştu. Birer birer çağrıldılar. Kimi birkaç saniye dayanabildi, kimi daha uzun. Her düşüşte içimdeki gerginlik biraz daha arttı. Sonunda adım söylendi. “Eurora İsoline.” Platforma çıktığım anda ayaklarımın altındaki taş soğudu. Sonra baskı geldi. Görünmeyen bir ağırlık omuzlarıma çöktü. Nefesim daraldı. Düşme, dedim kendime. Henüz değil. Bacaklarım titriyordu. Dizlerim istemsizce büküldü ama kendimi zorladım. Aklıma annem geldi. Akademinin kapısında söylediğim o tek kelime. "Hazırım." Gözlerimi kapattım. Baskı hâlâ vardı ama artık onunla savaşmıyordum. Sadece dengede kalmaya çalışıyordum. Bir an için her şey durdu. Sonra ses duydum. “Yeter.” Gözlerimi açtığımda baskı kaybolmuştu. Nefes nefeseydim ama ayaktaydım. Platformdan indiğimde bacaklarım hâlâ titriyordu. Kadın bana baktı. İlk kez yüzünde belli belirsiz bir onay vardı. “Geçtin,” dedi. İçimde küçük ama güçlü bir sevinç yükseldi. Yapabiliyorum, diye düşündüm. Test bitmedi. Ama Alienmera’daki yerim artık sadece bir isimden ibaret değildi.