Bölüm 11

Avluda toplanmamız uzun sürmedi. Sessizce bekleyen öğrenciler, koyu renkli taşlardan yapılmış binanın önünde sıraya dizildi. Kimse yüksek sesle konuşmuyordu. Sanki herkes, bulunduğu yerin ağırlığını hissediyordu. Uzun siyah pelerin giymiş bir kadın önümüze çıktı. Yüzü sertti ama bakışları boş değildi. Tek tek hepimizi süzdü. “Alienmera Akademisi’ne hoş geldiniz,” dedi. “Buraya gelen herkes bir sebeple buradadır.” Sözleri avluda yankılandı. İçimde hafif bir ürperti hissettim. “Burada gücünüzü değil,” diye devam etti, “iradenizi sınayacağız.” Bizi geniş bir koridordan içeri aldılar. Tavanı yüksek, duvarları eski sembollerle dolu bir salondu burası. Adımlarımız taş zeminde yankılanıyordu. Kendimi küçük hissettim. Yanımdaki kız fısıltıyla konuştu. “Burası düşündüğümden daha ciddi.” Başımı salladım. Aynı şeyi düşünüyordum. Sonra bize küçük, metal birer plaka verdiler. Üzerlerinde isimlerimiz kazılıydı. Plakayı elime aldığımda gözlerim yazıya takıldı: Eurora İsoline İsmimi bu şekilde görmek içimde garip bir his uyandırdı. Sanki bu plaka, eski hayatımla arama bir çizgi çekmişti. “Bu plakalar sizi tanımlar,” dedi kadın. “Kaybederseniz, kim olduğunuzu da kaybedersiniz.” Sesi ciddiydi. Şaka yapmıyordu. Ardından bizi farklı gruplara ayırdılar. Benim grubum dört kişiden oluşuyordu. Kimse kendini tanıtmadı. Herkes önce burayı anlamaya çalışıyordu. Koridorlardan geçerken, duvarlardan gelen hafif bir titreşim hissettim. Akademi canlıymış gibi nefes alıyordu. İlk ders salonuna girdiğimizde, içimdeki heyecan arttı. Henüz hiçbir şey başlamamıştı ama artık geri dönüş yoktu. Alienmera’daki ilk günüm henüz bitmemişti. Ama şunu biliyordum: Burası, sandığımdan çok daha fazlasıydı.