İyi okumalar 🦋
_______
CB: "Tamamdır efendim"
Changbin telefonu kapatırken, Jeongin de merdivenin son basamağıdan inmişti zıplayarak.
IN: "Ne oldu iyi miymiş Felix?"
Vita parmak uçlarında yürüyerek salonun mutfak kısmına geçmiş ve kollarını deltasının kaslı gövdesine sarmıştı.
CB: "İyiymiş şu an patronun evinde"
Changbin de sol eliyle yumuşak saçları karıştırmış, sağ elini ise tezgahın üzerinde duran taze sıkılmış postakal suyunu almak için kullanmıştı.
CB: "Geç oldu şunu iç uyuyalım"
Jeongin, portakal suyu ile dolu bardağı eline aldığında Changbin iki eli ile ince beli sıkıca kavramış ve yukarı kaldırarak tezgahın üzerine oturtmuştu.
Delta şimdi tatlı tatlı içeceğini içen vitasını sırıtarak izliyordu. Vita ise bu temaslara alışık olduğu için deltayı aldırmadan içeceğini tek nefeste bitirmişti.
IN: "Binnie"
Changbin kendi ismini tatlı şekilde söyleyen Jeongin'e karşı kendini tutamamış ve ekmek gibi pofuduk yanaklarına sesli öpücükler bırakmıştı.
CB: "Efendim"
IN: "Sevişmek istiyorum"
Delta da vitasının bu hallerine alışkın olduğu için şaşırmadan sadece gülümsemiş ve tek eliyle zarif bedeni kaldırarak omzuna atmıştı çuval taşır gibi.
Uzun süren merdiven yolculuğundan sonra odaya vardıklarında delta bebeğini yavaşça yatağa bırakmış, sonra kendisi de yorganın altına sokulmuştu.
CB: "Uyu bebeğim tedavinin en önemli kısımlarında vücudunu yormayalım."
IN: "Yorulmuyor vücudum Binnie lütfeeeen~"
Jeongin, Changbin'e sokulmaya çalıştıkça Changbin de yatakta geri geri gidiyordu.
CB: "Uyu yoksa kızgınlıktayken bile dokunmam"
Vita duyduğu cümle ile iri gözlerini eşine çevirmişti. Hemen yavru tilki bakışları atması gerekiyordu.
IN: "Zaten sadece kızgınlıktayken yapıyoruz"
Jeongin, Changbin'e yaklaşmayı bırakmış ve yorganı vücuduna dolayarak arkasını dönmüştü. Bu sefer Delta, vitaya yaklaşmış ve saçlarına öpücük kondurduktan sonra arkadan sıkıca sarılmıştı.
CB: "Tamamen iyileştiğinde bana durmam için yalvaracaksın"
...
Felix, uyandığında zaman algısını kaybetmişti. Sanki aylardır uyuyordu ve yeni uyanmasına rağmen gözlerini tam açamıyordu. Hani tüm gün havuzda yüzersin sonra vücudun boşlukta kalır ya sudan çıktıktan sonra. Şu an öyle bir boşluktaymış gibi vücudu ağrıyordu.
Vitanın yavaş yavaş dün gece olanlar aklına doldu ve babasının onu evden nasıl kovduğunu hatırladığında boğazı ve burnu yanmaya, gözleri dolmaya başladı. Artık resmi olarak kimsesizdi.
Vücudunun her yerine sarılan yorganı kaldırdı ve üzerindeki büyük kıyafetlerin düşecek kadar bol olmasına rağmen ayağa kalktı.
Dün ölüm kararı alırken bugün doğru düzgün tanımadığı adamın evindeydi, yatağındaydı ve kıyafetlerini giyiniyordu.
Şimdi dün gece için teşekkür etmeli ve hemen gitmeliydi buradan. Ya bir yolunu bulup sıfırdan başlayacaktı. Ya da istediği sonsuz uykuya kavuşacaktı. Ne çok ne az iki seçim hakkı vardı.
Yavaş adımlarla kapının önüne vardığında elini korkarak kapı koluna uzattı. Ya babası gibi bu adam da onu odaya kilitlediyse? Ya birinden kurtuldum derken başkasının eline düştüyse.
Sıkıca gözlerini kapatarak kolu çevirdi ve kapı anında açıldı. Saniyelerdir tuttuğu nefesi rahatca bıraktı vita.
Ama evin içine baktığında tekrar tutmak zorunda kaldı nefesini. Düz siyah, beyaz renklerle dizayn edilmiş ev mükemmel, asil ve çok büyüktü...
Merdivenlerden aşağı baktı ve heyecanını gizleyemedi vita, gerçekten kocaman saray gibi evdeydi saatlerdir ve haberi yoktu. Sonra olduğu kata baktı ve burada da yaklaşık 5 tane kapı olduğunu gördü.
Anlaşılan üst katta odalar ve banyo vardı alt katı ise daha keşfetmemişti.
Bembeyaz mermerden yapılmış merdivenleri çıplak ayaklarıyla yavaş hareketlerle iniyordu çünkü üzerindeki bol eşofman ayaklarına dolanıyordu ve düşmek istemiyoru.
Merdivenlerden indiğinde sol tarafında göründüğü kadarıyla salon vardı tam önünde ise dışarı çıkış kapısı diye yorumladığı kapı vardı.
Ve işte yeni bir seçim daha. Şimdi o kapıdan çıkıp gidebilirdi ya da salon zannettiği odaya girer her şey için teşekkür ederdi.
Felix, yine takılıp düşmemek için yavaş adımlarla salona girdi ve koltukta oturan uzun, iri, kaslı bedeni gördüğünde tekrar nefesini tuttu. Heykel gibi adamdı resmen...
Hyunjin, siyah kupasında kahve içerken bilgisayarında bir şeylerle uğraşıyordu ve anlaşılan ciddi olduğu için dalıp gitmişti.
F: "Ş-şey"
Delta anında başını kaldırmış ve bol kazağın omuzlarını dışarıda bırakan bedene bakmıştı. Nefes kesiciydi.. süt gibi beyaz ten, sarı yumuşak saçlar ve yeni uyandığı için şişmiş dudaklar.
Hyunjin bilgisayarı ve kahve bardağını masaya bırakıp hemen ayağa kalkmıştı.
H: "Felix, uyandın mı? Yataktan kalkmamalısın"
Hyunjin, Felix'in yarı çıplak omuzlarından tuttu ve koltuğa doğru sürükleyerek oturttu. Felix buraya teşekkür edip gitmek için gelmişti ama şu an konuşacak kadar kendinde değildi.
H: "Senin için kıyafet getirttim şimdi odana çıkarmalarını söyleyeceğim. Doktor uyandıktan sonra ılık bir duş alsın dedi sen duş al üstünü giyin kahvaltı hazırlamalarını söyleyeceğim."
Delta, vitasını rahat ettirmek için her şeyi açıklarken Felix bol kazağının ucunu sıkıca tuttu ve yumruk yaparak daha çok sıktı kendini. İlk defa kendini değerli hissetmişti.
F: "Ben her şey için teşekkür ederim gitmem gerekiyor artık"
Vita ayağa kalktı, az önce gördüğü çıkış kapısına doğru ilerleyecekti ki büyük ve sıcak el onun elini tuttu ve hareketlerini durdurdu.
H: "Açık konuşacağım Felix, ruh eşim olarak yanımda kalmanı istiyorum. Seni bulmak için ne kadar çabaladığımı hayal bile edemezsin. O ameliyattan sadece seni tekrar bulmak için eşsiz kokunu tekrar hissetmek için sağ çıktım."
Bu sefer Felix'in elini tutan, onu durduran hiçbir neden yoktu ama Felix olduğu yere çivilenip kalmıştı. Başını önüne eğerek arkasını döndü ve gözlerini deltanın gözleri ile buluşturdu.
F: "Gerçekten de o geceki yaralı adam sen misin?"
Hyunjin başını onaylar anlamda sallamıştı. Felix ise Hyunjin'in elinin yarısı büyüklüğünde olan elini önce deltanın göğsünde sonra da karnında gezdirmişti.
F: "O gece çok fazla yaran vardı. Yaşaman mucize."
H: "Hepsi senin sayende. Benim meleğim sensin Lix"
Felix, elini Hyunjin'in karnında tam o gece kanama dursun diye baskı yaptığı kısımda durdurmuş ve gözlerini Hyunjin'in gözleri ile birleştirmişti.
F: "Seni kurtardım diye mi bana yardım ediyorsun?"
Delta, karnının, tam yarasının üzerinde duran küçük yumuşak eli avuç içine aldı ve dudaklarına yaklaştırarak hafif bir öpücük kondurdu.
H: "Seni bulmak için o yol üzerindeki tüm evleri araştırdım ama sen tamamen zıt tarafta 2 mahalle ötede yaşıyormuşsun. Neden yolunu uzatıp o yolu kıllandın?"
Felix, dolgun dudaklara ve büyük elin içinde kaybolan kendi eline baktı. O geceyi düşündüğünde gerçekten tüyleri diken diken olmuştu. Düz yolu bırakıp ayaklarının onu götürdüğü yere gitmişti.
H: "Çünkü kurdun eşini bulmak ve kurtarmak istiyordu Felix."
Hyunjin, parmaklarını Felix'in parmaklarının içine geçirmiş ve ellerini birleştirmişti.
H: "Bırak biz de birleşelim"
Delta boşta kalan elinin parmları ile Felix'in zayıflık yüzünden dolgun olmayan yanaklarını, çillerini okşamaya başladı. Parmak uçlarıyla hareket ediyordu, karşısında narin bir çiçeğin durduğunu biliyordu ve tek bir yaprağının dökülmesini bile istemiyordu.
Felix ise hala her şeyi tam kavramış değildi. Tüm odağı yüzünde gezen parmaklara ve elini sıkıca kavrayan ele kaymıştı. Her defasında deltanın gözlerinin içine bakmak istediğinde üzerinde büyük bir ağırlık seziyordu.
Hyunjin'in bakışları çok ağırdı, Felix'in kaldıramayacağı kadar aşk ile doluydu. Küçük beden korkuyordu ve hisslerinden emin değildi. Ya bu sadece ilgi gördüğü içinse. Sadece sevgiye muhtaç olduğu içinse bu istekler?
H: "Hep yanımda kalmanı istiyorum"
Delta yüzünü çiller ile dolu yüze yaklaştırmış ve dudaklarını vitanın çillerine bastırmış, çok ileri gidip rahatsız etmemek için ise hemen geri çekilmişti.
F: "Ben..emin değilim"
H: "Felix, her şey senin için çok ani gelişti biliyorum ama sadece burada benimle kal. Sevgime karşılık vermek zorunda değilsin. Sadece varlığın bile yeter."
_______
Felix ben söyleyeyim bu Huncin seni siker aynı evde kalma.
