"Her neyse, 'Mr French' havalı sözlerinizi eğer bitirdiyseniz, artık amfiye gidebiliriz değil mi?"
"Bencede, hadi gidelim."
Elinde tuttuğu çantasını omuzuna atıp Minho'yla amfiye doğru yol aldı. Amfiye giderlerken hiç bir şekilde bakışma veya konuşma geçmemişti.
"Geldik"
Doğru olup olmadığına emin olmak için etrafa bakıyordu.
"Burası değil."
"Daha içeriye bile bakmadık, bunu nasıl söyleyebiliyorsun?"
"Kapısından ve içerideki seslerden rahatça anlaşılabiliyor."
"Nasıl yani?"
" Çünkü bir ortama alışınca, seslerinden tanıyabiliyorsun insanları. Tıpkı bir insanın evini uzaktan görünce tanıması gibi... "
" Sen nasıl oluyor da bu kadar anlamlı konuşabiliyorsun, yoksa Fransız edebiyatı seçicekken yanlışlıkla Mütercimliği mi seçtin? "
" Bir edebiyatçı olmak isterdim, ancak bünyem buna izin vermedi. "
"Detayları sormak isterdim, ama ders saatimiz yaklaşıyor. Amfiyi bulalım hemen. "
Bir yandan telefondan amfinin olduğu yere bakıyor, öbür yandan ise etrafta amfilerin içine bakıyorlardı. Sonunda doğru amfiyi bulabildiler.
***
Güm bitmiş, hava yavaş yavaş kararmaya başlamıştı. Sakince arabaya binip okuldan çıktılar ve eve doğru yol aldılar.
Han hafif uykulu olduğu için, arka koltuğa oturdu. Biraz uzanıp uyumayı hedefliyordu, eve gelene kadar uykusunu biraz alacaktı ve eve gidince birşeyler atıştırıp uyuyabilecekti.
Ancak uykuya dalamıyordu, çünkü dışarının gürültüsü uykusuna dalmasını zorlaştırıyordu. Olduğu yerden doğrularak karşısındaki camdan nereye geçtiklerini anlamaya çalıştı.
"Minho, eve gitmiyor muyuz? Çok uykum var..."
"Emin ol buraya gittikten sonra sürekli buraya gelmek isteyeceksin, biraz daha dayan. "
"Ama, nereye gidiyoruz ki?"
***
"Salak gibi 'Nereye gidiyoruz ki?' diye merak etmekte benim aptal olmamdan kaynaklı işte. Bu ne şimdi?"
Sesleri duyunca sesin kaynağına doğru koştu.
"Sizi aptallar, siz orada ne yapıyorsunuz?!"
"Biz, şey yapıyoruz ya..."
"Ben şimdi sana gününü gösteririm!"
