Yıllarca evlerinde kaldığım, her sabah sesleriyle uyandığım, her akşam sesleriyle uyuduğum anne ve babam benden bir şey saklıyorlardı. Bunu saklama gereği bile duymuyorlardı.
Annemi sakinleştirmeye çalışan babama baktım. Sesim titriyordu.
"Baba..."
Babam bana bakmadı bile. Hâlâ anneme sarılıp onu sakinleştirmeye çalışıyordu.
"Anne..."
Annem daha sesli ağlamaya başladı. Babam onu sımsıkı tuttu.
"Neden benimle konuşmuyorsunuz?"
Gözümden bir damla yaş düştü. Yutkundum ve yürüyüp onların yanında durdum.
"Anne, baba, lütfen cevap verin. Ben korkuyorum."
Babam, annemin ben konuştukça daha da ağladığını görünce onu kucağına alıp odalarına götürdü. Arkalarından ağlayarak öylece kaldım.
Omzuma bir el konulduğunu hissedince arkama baktım. Liora omzumu sıvazladı.
Ağlayarak ona döndüm. Az önceki cesaretim tamamen oyundu. Çok korkuyordum çünkü onların neler yapabileceklerini gayet iyi biliyordum.
Liora'ya sarıldım. O da kollarını belime doladı.
"Alyeska, hadi gel. Bizim eve gidelim. Bu gece bizde kal."
Başımı salladım. Zaten burada kalmak istemiyordum. Ben bu kadar zor bir duruma düşmüşken benimle konuşmuyorlardı bile.
Liora beni tuttu ve beraber dışarı çıktık. Rüzgâr yüzüme vurunca kendimi daha iyi hissettim. Etrafta tek bir insan bile yoktu. Normalde bu saatlerde her yerde çocuklar olur, oyun oynarlardı. Ama şimdi hiç kimse yoktu.
Yürümeye devam ettik.
"Alyeska..."
Liora'nın sesini duyunca ona doğru döndüm.
"Efendim?"
İçimi sıcacık edecek bir gülümsemeyle bana baktı.
"Hallederiz, merak etme."
Buruk bir şekilde ben de ona gülümsedim.
Yol boyunca ikimiz de daha fazla konuşmadık ve sonunda evine vardık. Kapıyı çaldık. Kapı hemen açıldı. Liora'nın annesi elini kalbine koymuştu ve telaşla bize bakıyordu.
"Çok merak ettim sizi. Meydanda olanları duydum. Size bir şey oldu sandım."
Liora içeri girerken lafa atıldı.
"İyiyiz anne, sorun yok. Alyeska bugün bize kalıyor."
"Annesinin haberi var mı? Sonra merak etmesin kadın."
Annem şu anda kendini düşünüyordu. Beni merak etmezdi ama bunu diyemediğim için,
"Annemin haberi var." dedim.
Yukarı, Liora'nın odasına çıktık. İkimiz de oturup birbirimize baktık. Liora daha fazla dayanamamış olacak ki oflayıp bana baktı.
"Alyeska, bu nasıl mümkün olabilir? O adam seni nasıl rüyasında görebilir? Böyle bir şey mümkün değil."
"Bilmiyorum, Liora. Ama yalan söylemiyor. Buradaki tek olay rüya değil. O adamı ben de rüyamda gördüm."
Liora şaşkınlıkla ayağa kalkıp hemen yanıma oturdu.
"Alyeska, bunu neden daha önce söylemedin?"
"Onu ilk gördüğümde zaten tanıyor gibi hissettim ama rüyamda gördüğümü hatırlamıyordum. O beni rüyasında gördüğünü söyleyince hatırladım. Asıl önemli olan o değil, Liora. Kalbim pır pır atıyor. Onu gördüğüm ilk andan beri çok farklı hissediyorum. Bana bir şeyler oluyor ama anlamıyorum."
Liora ne diyeceğini bilmiyormuş gibi bana bakıyordu. İkimiz de bu olayları mantık çerçevesine oturtamıyorduk.
"Uyuyalım, Liora. Yarın o adamı bulup her şeyi öğrenmeliyim."
Başını salladı.
"Emin misin? O adam onların kralı. Yani en güçlüleri. Her şeyi yapabilir, Alyeska."
"Farkındayım ama mecburum."
Mecbur olmak... O bu cümleyi kurduğunda anlamamıştım. Ama şimdi mecbur olduğumu hissediyorum. Neden olduğunu hâlâ bilmiyordum.
"Sen nasıl istersen öyle olsun, Alyeska. Her zaman yanındayım, bunu unutma."
Ona sarıldım.
"Teşekkür ederim."
Liora bu kadar duygusallığa tahammül edemeyip ayağa kalktı.
"Hadi, hadi uyuyalım. Daha yarın vampir kralını görmeye gideceksin, Alyeska. O adam çok yakışıklı değil mi? Bir de insanlar da kendine yakışıklı diyor."
Bir yandan yastıkları düzeltirken bir yandan da gülüyordu.
Moralimi düzeltmek için bunları söylediğini biliyordum ama onun korkusunu da hissetmiştim. Orada ayrıca hissettiğim bir başka şey de vampir kralının ondan korkmamamız için ekstra çaba sarf ediyor olmasıydı. Bana öyle gelmişti.
Ben de Liora'ya yardım ettim ve yatağı hazırladık. İkimiz de yatağa uzanıp ışıkları kapattık. Kafamdaki düşünceler susmuyordu.
Yarın ne yapacaktım?
Onu nasıl bulacaktım?
Ona ne diyecektim?
Ya da o bana ne diyecekti?
Annem ve babam ne saklıyordu?
Saatlerce düşündüm. Liora çoktan uyumuştu ama ben stresten uyuyamıyordum. Güneş doğana kadar gözümü bile kapatamadım. Uyuyabilmek için çabalıyordum ama olmuyordu.
Güneş yüzüme vurunca Liora da gözlerini açtı ve bana baktı.
"Alyeska, uyumadın mı?"
"Uyku tutmadı."
"Neden beni de uyandırmadın?"
Kafamı iki yana salladım.
Ne yaapcaktım ben
