Maskeli adamlar ağır adımlarla konağın içine girdi.
Silahlarını bize doğrultmuşlardı.
Karan beni arkasına aldı.
"Minevra, sakın yanımdan ayrılma."
Babam ise öne çıktı.
"Onu size vermeyeceğim."
Maskeli adamların lideri alaycı bir şekilde güldü.
"Yıllar önce de aynı cümleyi kurmuştun."
Babamın yüzü gerildi.
"Bu kez başarılı olamayacaksınız."
Lider maskesini yavaşça çıkardı.
Onu gören babamın rengi attı.
"Sen..."
Adam gülümsedi.
"Beni özledin mi, eski dostum?"
Şaşkınlıkla babama baktım.
"Onu tanıyor musun?"
Babam cevap vermedi.
Adam konuşmaya devam etti.
"Bana yıllar önce ait olanı geri almaya geldim."
"Neyi?"
"Sizin kurduğunuz şirketi."
Karan kaşlarını çattı.
"Demek bütün bunların sebebi şirket."
Adam başını salladı.
"Hayır."
Sonra gözlerini bana çevirdi.
"Şirket sadece bir araç."
"Asıl istediğim kişi Minevra."
İçime bir ürperti yayıldı.
"Benimle ne istiyorsun?"
Adam cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta annem, babam ve o adam birlikte gülümsüyordu.
"Bir zamanlar biz de aile gibiydik."
Babam öfkeyle bağırdı.
"Sus!"
"Gerçeği anlatmaya cesaretin yok mu?"
Ben şaşkınlıkla babama döndüm.
"Hangi gerçeği?"
Babam derin bir nefes aldı.
"Minevra... Bu adam yıllar önce en yakın arkadaşımdı."
"O zaman neden şimdi düşmansınız?"
Adam acı bir şekilde güldü.
"Çünkü baban bana ihanet etti."
"Yalan söylüyor!" diye bağırdı babam.
İkisi de birbirini suçluyordu.
Kime inanacağımı bilmiyordum.
Tam o sırada Karan sessizce kulağıma eğildi.
"Minevra..."
"Buradan gitmeliyiz."
"Neden?"
"Çünkü bu gece öğreneceğimiz gerçekler hayatımızı sonsuza kadar değiştirecek."
Karan elimi tuttu.
İlk kez elini geri çekmedim.
İkimiz de arka kapıya doğru koşmaya başladık.
Arkamızdan babamın sesi yükseldi.
"Minevra! Sakın gitme!"
Ama artık çok geçti.
Ben de Karan da bu oyunun kurallarını değiştirmeye kararlıydık.
