Karan bana usulca yaklaştı.
"Minevra... Bana güven."
Ona baktım.
"Güvenmek mi? Şu an etrafımdaki herkesten nefret ediyorum."
Karan derin bir nefes aldı.
"Benden de mi?"
Cevap veremedim.
Çünkü biliyordum...
O da en az benim kadar bu oyunun içindeydi.
Tam o sırada babam alkışladı.
"Ne kadar duygusal bir tablo."
Öfkeyle ona döndüm.
"Bunu neden yapıyorsun?"
"Çünkü başka çarem yok."
"Yalan söyleme!"
Babamın sesi sertleşti.
"Bu şirket, bu servet, bu aile... Hepsi dağılmak üzere. Sadece sen ve Karan bunu durdurabilirsiniz."
"Umurumda değil!"
"Olacak."
"Hayatımı senin çıkarların için mahvedemem!"
Babam sessizce cebinden bir zarf çıkardı.
"Öyleyse bunu oku."
Zarfı elimden almak istemedim.
Babam onu masaya bıraktı.
"Bu annenin sana yazdığı son mektup."
Kalbim sıkıştı.
Titreyen ellerimle zarfı açtım.
İçindeki mektupta sadece birkaç satır vardı.
"Minevra... Eğer bu mektubu okuyorsan, bil ki baban ne yapıyorsa seni korumak için yapıyor. Ona kızacağını biliyorum ama lütfen onu dinle. Çünkü gerçek düşman sandığın kişi değil..."
Mektubun devamı yırtılmıştı.
"Devamı nerede?" diye bağırdım.
Babam gözlerini kaçırdı.
"Bende değil."
"Kimin elinde?"
Tam o anda sarayın elektrikleri kesildi.
Salon karanlığa gömüldü.
Dışarıdan cam kırılma sesleri geldi.
Korumalardan biri bağırdı.
"Efendim! saldırı var!"
Babamın yüzü bir anda değişti.
"Nasıl olur..."
Karan hemen elimi tuttu.
"Minevra, yanımdan ayrılma."
Bu kez elini geri çekmedim.
Çünkü dışarıdaki tehlike, içeridekinden çok daha büyüktü.
Kapının önünde siyah maskeli adamlar belirdi.
İçlerinden biri yüksek sesle bağırdı:
"Minevra yı bize teslim edin!"
Babam ilk kez korkmuş görünüyordu.
Ve o an anladım...
Babamın bile korktuğu biri vardı.